Ne diyordu o türküde: “Savrulan bir yaprak gibi geçip giden günlerimiz Ölen arkadaşlar gibi sessiz sitemsin” Geçip gider günlerimiz

 Hem Adana askeri ceza evinde hem de kapalı cezaevinde siyasi koğuşun temsilcisi idim. Siyasi koğuş içinde bir sorun olursa, bana geliyor ben o soruna bir çözüm üretiyordum. Öyle ilginç sorunlar geliyordu ’ki şimdi düşününce halimize gülüyorum.

Adana askeri cezaevinde Özgür diye genç bir çocuk vardı. Çok gençti, entelektüel olmayı, bilge görünmeyi, tartışmayı çok seviyor, herkesle tartışıyordu, çok tatlı bir çocuktu; ortaokulda okuyan bir öğrenciydi.

Birde Adana’nın Narlıca mahallesinden gelen, Hasan emmi vardı. Ama Hasan emmi harbiden Adana kabadayısıydı yani o ayaktan gidiyordu. Narlıca mahallesinde, delikanlılık raconuna ters gelecek bir şey yaptıkları için faşistlerle kavga edip onları kurşunladığı için tutuklanmıştı. Kabadayılık aleminin raconunu bildiğim için birbirimize çok hürmetkar davranırdık.

Özgür birgün yanıma gelip, Hasan amca beni tokatladı diye şikayetçi oldu.

 Özgüre sen git ben Hasan emmi ile konuşurum dedim.

 Hasan amca beni, delikanlı aleminden duymuş çok sevip saygılı davranıyordu.

 Hasan Eminin yanına vardım, hoşbeş, hatır, gönülden sonra, Hasan emmi, Özgür diye bir genç çocuk varya o bugün yanıma gelip senden şikayetçi oldu, Özgürü tokatlamışın.

Özgür oğlun hatta torunun yaşında bir çocuk, olmaz ama ona niye uydun dedim.

Hasan amca, o Adana delikanlısı tavrıyla, ağırdan “bak dedi Rıza gardaş, bilirsin seni sever, sayarım, biliyorsun ben buraya faşistleri kurşunlamakta geldim, o Öğür denen bacak kadar çocuk bana faşist dedi, bende ne yalan söyleyim, ona biriki şaplak çektim. Bana faşist diyeni bende şaplaklarım arkadaş dedi. Şaşırdım.

Hasan amca sana nasıl faşist der, burada bir yanlışlık olmalı dedim.

 “Rıza gardaş bak ayıp oluyor ama benim yalan söylemeyeceğimi bilirsin” dedi.

Yok dedim Hasan amca, Estağfirullah, sen yalan söylemezsin de nasıl sana faşist der bir yanlışlık bir yanlış anlama olmalı dedim.

Çağır sor, ya bacak kadar bir velet, kalkıp bana yekten faşist derse, ben onu şaplaklarım icabında” dedi.

 Askeri cezaevi ormanın içinde kocaman bir yerdi. Yakınımızdan geçen birine, şu Özgürü bul buraya gelsin dedim.

 Özgür geldi, gayet saygılı, nerdeyse hazrolda duruyor. Özgür gelince, Özgür biliyorsun Hasan amca faşistleri kurşunlamakta gelmiş bir abimiz, sen, Hasan amcaya faşist demişin hemi dedim; Hasan amca gibi birine faşist demek ayıp olmuyor mu, bunu nasıl söylersin dedim.

Özgür, yok Rıza abi ben Hasan amcaya faşistsin demedim, antifaşist dedim dedi.

 Özgür böyle deyince Hasan amca yine delilendi. Bak dedi Rıza gardaş bak, yine uslanmamış şaplağı yiyecek; Özgüre dönerek, “ulan dedi, antisine goyum, anti manti faşist faşisttir.

 Beni faşist sözü İle beraber anarsan şapla yersin. Antiymiş mantiymiş, sen bana boyuna bosuna bakmadan faşist diyeceksin bende seni şaplaklamayacağım öylemi dedi.

 Bir daha bana karşı bir şey söylerken ağzından çıkacak olan söze dikkat et dedi. Ben durumu anladım. Özgüre bırak şu anti faşist, manti faşist falan lafını hadi buradan git ben seninle konuşacağım dedim.

Hasan amcadan özür dileyip, ben duruma el koydum halledeceğim deyip durumu sukuta erdirdim. Ben halk için kitle çalışması yapmanın nezaketini, inceliğini askeri cezaevi içinde komite başkanlığım sırasında öğrendim. Cezaevi benim için tam bir okul oldu. Diploma vermeyen bir okul.

Anlatsam söz uzar