Biz, bu çağın insanı olmayı beceremedik.
Bu zamanın vicdansızlığına alışamadık.
İnsanın insana yabancılaştığı, kötülüğün sıradanlaştığı bir dönemde; “Senin devrinden değiliz” diyemedik. Belki de en büyük eksikliğimiz buydu.

“İncinsen de incitme” öğretisini öylesine içselleştirdik ki, her şeye rağmen iyi kalmaya çalışmanın insanın kendi ruhunda nasıl yaralar açtığını göremedik. Çünkü bazen suskunluk erdem değil, kötülüğün önünü açan sessiz bir teslimiyete dönüşebiliyor.

Ben buna biraz da ego diyorum.
Çünkü insan, bunca kötülüğe rağmen hala “Ben kötüyü iyileştiririm” diye düşünüyorsa, orada ince bir yanılgı başlıyor. “Susmak en güzel cevaptır” düşüncesi her zaman kötülüğe cevap olmuyor. Aksine; örgütlü kötülük, çoğu zaman sessizlikten cesaret alıyor.

Bu yüzden bugün, Pirim Yunus Emre’den özür diliyorum.
Çünkü “Edebi elden gidene susmak en güzel cevaptır” sözünün, ancak edep sahibi insanların anlayabileceği bir hakikat olduğunu geç fark ettim. Edepsizliğin hüküm sürdüğü yerde susmanın, bazen yola verilmiş bir ceza olduğunu da geç öğrendim.

Çünkü bazı insanlar suskunluğu asalet değil, zayıflık sanıyor.
Bazıları iyiliği anlamıyor; merhameti ise korku zannediyor.

Oysa “edepsizliğe karşı susmak” değil, bazen insanın anladığı dilden konuşmak gerekir yarenler. Fakat ben hiçbir zaman o dile ait olamadım. Kendime yakıştıramadım aynı karanlıkla cevap vermeyi.

Bu yüzden sustum.
Belki de boynuma yüklenen en ağır borç buydu.
Bunu da ancak hakikatin yükünü taşıyan erenler anlar.

Bugün dönüp baktığımda şunu söyleyebiliyorum:
Edebi elden gidene çoğu zaman ne dil yeter, ne lisan, ne de tercüman…

Bu manada kimseye bir öğüt verecek yerde değilim. Çünkü ben de çok sustum; edebim elden gitmesin diye. Ama gördüm ki bazen susmak derman olmuyor. İnsan, derdine çare ararken kendi içinde daha derin yaralar biriktiriyor.

Yine de insan olmaktan vazgeçmedik.
Çünkü tek suçumuz, “Ben de insanım” demekti.

Aşk ile…
Yolu hakikate, bir zerre ışığa düşenlere…