Epey uzun bir zaman sonra Grup yorum’u tekrar sahnede izledim. Deprem bölgesine konteyner bir kent kurmak amacı ile Hilmi Yarayıcı’nın da katıldığı bir dayanışma etkinliği idi. Açıkçası beklentimin düşük olduğu ama önyargımın fazla olduğu bir ruh haliyle salona gittim. Gerek tutuklamalar gerek yitirilenler ve arananlarla birlikte yorum asil gövdesinden ayrı düşmüştü. İlk yanıldığımı bu nokta oldu. Henüz 20’li yaslarda pırıl, pırıl çocuklar yorum’un bir gelenek olduğunu yaşanan tüm olumsuzluklara ve koşullara rağmen hikâyenin devam ettiğini salonda bulunan 800 civarında insana tekrar gösterdiler.  Bilenler bilir son yıllarda eleştirisel bir yerden bakıyorum eski dostlara. Bu sebeple arka sıralara oturup bir gözlemci gibi izlemeye başladım konseri. Artık eskisi kadar hızlı heyecan duymayan yada çok kullanılan ifade ile gaza gelmeyen ben konserin finalinde kendimi ayakta buldum.  Çünkü mesele anlık bir heyecan değil kökleri derinde olan bir sürece duyulan hasretti. Bu Çılgın ve adaletsiz cağı, hayatin bizi savurduğu yerlerden izlerken onu değiştirmeye balistiğimiz zamanlardaki ruhu özlüyoruz.

 Elbette geçmişe duyulan özlem bugünlerin gerçeğini değiştirmiyor.  Hikayenin tümüne dair yazmaya sayfalar yetmez ki;  yeri de burası değil. Dün sahnede finalde Hilmi den Cemo’yu dinlerken eski bir dostumla göz göze geldiğimizde tek kelime etmeden birbirimizin içini okuyabildik. Bugün sevgili Hilmi ile kahve içerken her geçmişe gittiğimizde dudağımızın kenarına bir gülümseme yerleşti. Aslında hayat yolu gibiydi, içinde iyi zamanlar kötü dönemler, zaferler, yenilgiler, eksikler, yetmezlikler insana dair her şey bulunan. Fakat hiç vazgeçilmeyen kulağında çınlayan bir umut şarkısı ile devam edilen yollar. Şunu bir kez daha öğrendim ki Grup Yorum buğday tarlaları gibiymiş fırtına sel, dolu yese de biçilse de tohum bir kez düşmüş toprağa her seferinde daha güçlü yeşeriyor halkına ekmek olmak için.

Alıntı: Mansur Ayık