Bir toplumun hafızası vardır. Ve o hafıza, kelimelerle yaralanır.

Mine Kırıkkanat tarafından Kemal Kılıçdaroğlu’nun Alevi kimliği üzerinden kullanılan “kılıç artığı” ifadesi, basit bir siyasi eleştiri değildir. Bu söz, tarihin en karanlık sayfalarından süzülüp gelen bir zihniyetin bugüne taşınmış halidir. Bu dil; yalnızca bir kişiyi hedef almaz, bir inancı, bir kimliği ve yüzyıllardır bu topraklarda var olma mücadelesi veren Kızılbaş Alevi toplumunu doğrudan hedefe koyar.

“Kılıç artığı” demek, tarihte kılıçtan geçirilenlerin geride kalanlarına işaret etmektir. Bu ifade, Selçuklu’dan Osmanlı’ya uzanan süreçte Alevilere yönelik katliamları, sürgünleri ve yok sayılmaları hatırlatır. Bu söz, bir metafor değil; bir hafıza tetikleyicisidir. İçinde kan, sürgün, acı ve inkar taşır.

Koçgiri’den Dersim’e, Maraş’tan Çorum’a, Sivas’tan Gazi’ye kadar uzanan acı zinciri hala kapanmamışken, bu tür ifadeler yalnızca geçmişi hatırlatmaz; aynı zamanda o zihniyetin hala diri olduğunu da gösterir. Bu nedenle bu söz, bireysel bir hakaret olmanın ötesinde, kolektif bir aşağılamadır.

Eleştiri ile nefret arasındaki çizgi nettir. Bir siyasetçinin politikalarını beğenmemek, onu eleştirmek demokratik bir haktır. Ancak bir insanı inancı üzerinden hedef almak, onu tarihsel katliamların diliyle anmak; bu, düşünce özgürlüğü değil, açık bir nefret söylemidir.

Bu dil, insanı insan yapan en temel değeri, yani eşitliği yok sayar. Ve en tehlikelisi de şudur: Kalemle yapılan bu saldırılar, toplumsal fay hatlarını derinleştirir. Çünkü kelimeler yalnızca yazılmaz, aynı zamanda zihinlere kazınır.

Bugün “kılıç artığı” diyenler, farkında olarak ya da olmayarak, geçmişte “keşke kökleri kurutulsaydı” diyen zihniyetle aynı karanlık koridorda yürümektedir. Bu, yalnızca bir benzetme değil, tarihsel bir gerçektir.

Bir ülkenin gerçek sınavı, çoğunluğun değil, azınlığın nasıl yaşadığıyla ölçülür. Ve bir toplumun vicdanı, en kırılgan olanı nasıl koruduğuyla anlaşılır.

Bu nedenle susmak, bu dile ortak olmaktır.

Bu nedenle sözümüz nettir:
İnanç üzerinden kurulan hiçbir hakaret, hiçbir nefret söylemi kabul edilemez.
Hiçbir kalem, geçmişin katliamlarını bugünün insanına karşı bir silah olarak kullanamaz.

Çünkü kelimeler ya iyileştirir…
ya da yeniden öldürür.

Mehmet Ali Demir