İnsanı merkeze alan Alevi/Kızılbaş öğretisinin içinden bakan biri olarak, bugün Türkiye’de yaşanan siyasal tabloyu yalnız günlük politik çekişmeler üzerinden değerlendirmek mümkün değildir. Çünkü mesele artık bir parti meselesi, bir lider meselesi ya da sıradan bir siyasi rekabet olmaktan çıkmıştır. Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo; demokrasi, hukuk, insan hakları ve halkın geleceği açısından ciddi bir kırılma noktasıdır.

Son günlerde Türkiye’de yaşanan gelişmeler, demokratik bir toplumda kabul edilmesi mümkün olmayan görüntülere sahne olmuştur. Bir siyasi parti olan CHP’nin kapılarının güvenlik güçleri eliyle kırılması, kesilmesi; gaz, plastik mermi ve zor yoluyla siyasal alanın baskı altına alınması, devletin yurttaşı koruma sorumluluğuyla değil, korkutma refleksiyle hareket ettiğini göstermektedir.

Devlet, halka rağmen değil; halk için vardır.

Ancak Türkiye’de uzun süredir gördüğümüz şey bunun tam tersidir.

İktidar, toplumsal sorunları çözmek yerine güvenlikçi reflekslerle siyasal alanı kontrol etmeye çalışmaktadır. Açlık büyürken, yoksulluk derinleşirken, emekliler yaşam savaşı verirken, gençler geleceklerini yurt dışında ararken, işçiler ay sonunu getiremezken; siyaset halkın gerçek sorunlarından uzaklaşmıştır.

Alevi/Kızılbaş öğretisinin temelinde insan vardır.

İnsanı inciten, toplumsal vicdanı yaralayan, adaleti çürüten her anlayış karşısında susmak; yalnız politik değil, vicdani bir sorumluluğun da inkarıdır.

Dersim’den Maraş’a, Çorum’dan Madımak’a, Gazi’den Roboskiye ve Gezi’ye kadar bu coğrafyanın hafızasına kazınmış acılar bize aynı gerçeği öğretmiştir: Zulüm önce gücü kutsar, sonra insanı yok sayar.

Bugün yaşananlar da bu çizginin devamıdır.

Ancak meseleyi yalnız iktidarın baskıcı politikalarıyla açıklamak eksik kalır.

Çünkü Türkiye’de muhalefetin içine düştüğü kriz de halkın umutlarını tüketmektedir.

Hakikate sırtını dönen her anlayış, kimden gelirse gelsin eleştirilmelidir.

Kimlik, aidiyet ya da inanç üzerinden değil; demokrasiye, insan haklarına ve halkın çıkarına göre siyaset yapılmalıdır.

On yıldır rehin tutulan Selahattin Demirtaş kimin marifetidir?

Bugün muhalefetin kendi içindeki kişisel hesaplaşmaları, liderlik kavgaları, koltuk savaşları; halkın gerçek gündeminin önüne geçmiştir.

Aç kalan halkın gündemi koltuk değildir.

Geçinemeyen emeklinin gündemi parti içi hesaplaşmalar değildir.

Geleceğini kaybeden gençlerin gündemi siyasi ego savaşları değildir.

İşçinin, çiftçinin, öğrencinin, kadınların gündemi makam paylaşımı değildir.

Eğer siyaset halkın acılarını hafifletmiyorsa, o siyaset kendi meşruiyetini sorgulamak zorundadır.

Hızır Paşa da Alevi’dir, Pir Sultan da. Ancak biri iktidarın kölesi olmuş, diğeri halkı için kendisine sunulan tüm ganimetleri reddederek halk ve hakikat uğruna darağacına yürümüştür. Tarih, ikisine de ayrı ayrı misyon biçmiştir.

Alevi/Kızılbaş düşüncesinin toplumsal tahayyülünde önemli bir yer tutan Rıza Şehri, yalnız inançsal bir metafor değildir; aynı zamanda demokratik, eşitlikçi ve özgür bir toplum fikridir.

Rıza Şehri; baskının olmadığı, tahakkümün reddedildiği, kararların ortak akıl ve toplumsal rızayla alındığı bir yaşam modelidir.

Bu anlayışta:

İktidar kutsal değildir.

Koltuk kutsal değildir.

Makam kutsal değildir.

İnsan onuru kutsaldır.

Doğadaki tüm varlıklar kutsaldır.

Adalet kutsaldır.

Hakikat kutsaldır.

Tam da bu nedenle bugün Türkiye’de hem iktidarın baskıcı politikalarını hem de muhalefetin halktan kopuk iç iktidar mücadelelerini eleştirmek zorundayız.

Çünkü bu kavgalarda kaybeden hep halk olmaktadır.

Tarih bize gösteriyor ki iktidarlar değişir.

Liderler gelir geçer.

Ama halkın hafızasında kalan; kimin zulmün yanında durduğu, kimin mazlumun sesi olduğu sorusudur.

Bir söz vardır:

Filler dövüşürken ezilen çimenlerdir.

Bugün Türkiye’de yaşanan tam olarak budur.

Sarayların, parti merkezlerinin, lider odalarının dışında kalan halk; bu güç mücadelelerinin altında ezilmektedir.

Gerçek siyaset, halkın nefesini büyüten siyasettir.

Gerçek demokrasi, halkın iradesini koruyandır.

Gerçek mücadele, koltuk için değil insan onuru için verilendir.

Ve bu yüzden susmamak gerekir.

Mehmet Ali Demir