Suriye'de Alevilerin yaşadığı ağır insan hakları ihlalleri, Türkiye'de Alevi toplumunun asimilasyon politikalarına ilişkin kaygıları ve Almanya'da Sivas Katliamı'yla ilgili adalet arayışı ortadayken, Avrupa Alevi Birlikleri Konfederasyonu'nun öncelikleri üzerine ciddi biçimde düşünmek gerekiyor.

Böylesine önemli sorunlar karşısında daha güçlü ve görünür bir mücadele beklerken, Turgut Öker'in onursal başkanlığına ilişkin tartışmaların öne çıkması bence ciddi bir hedef saptırma gibi görünüyor.

Çünkü bugün Alevi toplumunun asıl meselesi onursal başkanlık değil, Alevi örgütlenmesinin geleceğidir!

Avrupa'daki Alevi kurumlarının giderek güç kaybettiğine, gençlerin örgütlü mücadeleden uzaklaştığına, birçok ülkede kurumların yeni yönetici ve sorumluluk üstlenecek insanlar bulmakta zorlandığına tanık oluyoruz.

Bir zamanlar meydanlarda, sokaklarda, hak arama mücadelesinin ön saflarında yer alan Alevi örgütlenmesinin bugün giderek dernek binalarına ve bahçelerine sıkışması, üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir sorundur.

Hak arama mücadelesi yalnızca dernek bahçelerinde verilen demeçlerle sürdürülemez. Alevi toplumunun sesi gerektiğinde meydanlarda, sokaklarda ve hayatın her alanında duyulmalıdır.

Üstelik Türkiye'de ve Avrupa'da Alevi kimliğinin, inancının ve kültürel değerlerinin asimilasyonuna yönelik kaygılar giderek büyürken, kurumlarımızın daha güçlü, daha üretken ve genç kuşakları kucaklayan bir anlayışa ihtiyacı vardır.

İşte asıl tartışılması gereken meseleler bunlardır!

Eğer gerçekten Alevi yoluna hizmet etmek istiyorsanız, enerjinizi yıllarını bu yola vermiş ve bugün de mücadelesini sürdüren Turgut Öker'in onursal başkanlığına değil, kurumların gerilemesine, gençlerin uzaklaşmasına ve hak mücadelesinin zayıflamasına harcayın!

Alevi tarihi bize önemli dersler bırakmıştır. Pir Sultan Abdal ile Hızır Paşa'nın hikayesi de bunlardan biridir. Makamların geçici, halkın gönlünde kazanılan saygının ise kalıcı olduğunu hatırlatır.

Elbette hiç kimse eleştiriden muaf değildir. Turgut Öker de eleştirilebilir. Ancak onursal başkanlık gibi sembolik değeri yüksek bir unvanın geri alınması, kişisel görüş ayrılıklarından öte, açık, somut ve kamuoyuna anlatılabilir gerekçelere dayanmalıdır.

Yöneticileri eleştirmek ile Alevi yolunun değerlerine aykırı davranmak birbirinden farklı şeylerdir.

Burada bir başka konuya da dikkat çekmek istiyorum.

Konfederasyonun denetleme süreçleriyle bağlantılı olarak gündeme geldiği belirtilen iddialar ve hukuki süreçler hakkında da toplum sonuçları beklemektedir. Burada iddialar doğru çıkarsa bu, Alevi tarihinin en kara lekeli olaylarından biri olacaktır.

Alevi yolu hak, hakikat, rızalık ve adalet yoludur. Bu değerlerin kurumsal ilişkilerimizde de karşılık bulması gerekir.

Bugün kendimize sormamız gereken soru şudur:

Neden gençlerimiz kurumlarımızdan uzaklaşıyor? Neden yeni yöneticiler yetiştirmekte zorlanıyoruz? Neden meydanlarda yükselen hak arama mücadelemiz giderek dernek bahçelerine sıkışıyor? Neden asimilasyona karşı daha güçlü bir ortak duruş sergileyemiyoruz?

Bu sorulara yanıt aramak, Alevi toplumunun geleceğine karşı sorumluluğumuzdur.

Turgut Öker'in onursal başkanlığı, bu saydıklarımdan çok daha fazla önem taşıyor sanırım sizin için. Çünkü bir şey yapmayanlar, birilerine saldırarak toplumda değer kazanacaklarını sanırlar. Ama bu, tarihte hiç böyle olmamıştır. Bilmeniz gereken şey şu: Yıllarca verilmiş emeğin ve halkın gönlünde oluşmuş saygının bir kararla ortadan kaldırılması mümkün değildir.

Bu yalnızca Turgut Öker için değil, Alevi yoluna hizmet etmiş herkes için geçerlidir.

Makamlar geçicidir, emek kalıcıdır. Unvanlar değişebilir, halkın hafızası kolay kolay değişmez.

Alevi kurumlarının geleceğini gerçekten önemsiyorsak, geçmişin emekçileriyle uğraşmak yerine geleceğin emekçilerini yetiştirmeliyiz.

Çünkü bugün asıl tehlike Turgut Öker'in onursal başkanlığının kaldırılması değil; Alevi kurumlarının güç kaybetmesi, gençlerin uzaklaşması ve hak arama mücadelesinin giderek zayıflamasıdır.

Yola hizmet edecekseniz, işte bu sorunlarla uğraşın!

Çünkü Alevi kurumlarının gerçek gücü, kimin unvanını geri alabildikleriyle değil, kaç genci kazanabildikleriyle, ne kadar hak savunabildikleriyle ve halkın mücadelesine ne kadar güç katabildikleriyle ölçülür.

Mehmet Ali Demir