Acı haber tez yayılır derler; güler yüzlü sevecen paylaşımcı halkı için mücadele eden yiğit bir yoldaş güzel bir dosttu, Hıdır Karataş’ı kaybettik.

Hayatı boyunca yalanı, riyası olmayan, doğru bildiğini her şart ve koşulda savunan güzel dostu kaybettik.

Ne söylenir bilmiyorum bazı ölümler sessiz sedasız gelir ve acısını inceden inceye yüreğinizi sızlatır, bir şeyler kopup gider yüreğinizde fırtınalar yaşarsınız iç dünyanızda.

Haykırmak istersiniz, bağıra bağıra, hıçkırarak ağlamak yada kapanıp bir odaya bağıra bağıra ağlamak istersiniz.

Amma ne ağlayabilirsiniz ne de sesiniz çıkar.

Eliniz ayağınız tutmaz, diliniz kitlenir göz pınarlarınız kurur.

Yüreğiniz hiçbir suyun söndüremiyeceği bir ateş parçası gibi içten içe yanar ve acısı tüm bedeninizi sarar.

Yaklaşık 30 yıl önce tanıdığım her yönüyle mükemmel bir insan aramızdan ayrıldı. Onu bu hafta sonsuzluğa uğurlayacağız. Tüm sevdiklerinin yüzünde zamansız ayrılışının yarattığı hüzün göz pınarlarına dolan bir damla yaş olduğunu hiş ediyorum.

Çıkarsız fedakâr bir görev insanıydı. Barış, eşitlik, sevgi ve umut dolu bir yaşam için sorumluluklarımız var derdi.

Hıdır Karataş söyledikleri ile yaptıkları birbiriyle uyan. Yaşamda üstlendiği sorumluluğun bilinci ile üzerine düşenleri yerine getirirken heyecanını ve mücadeleci ruhunu hiçbir zaman kaybetmeyen bir yoldaştı.

Bazen elinde bir fotoğraf makinası bazen bir tablet bazen de mikrofon hemen her etiklikte karşılaşırdık. Geçen yıl kaybettiğimiz ortak arkadaşımız, Fuat Kal için çok üzülmüştü şimdi sende gittin güle güle güzel dost menzilin açık devrin daim olsun.

Seni asla unutmayacağız.

Biz haber etmeden haberimizi alırsın,
yedi yıllık yoldan kuş kanadıyla gelirsin.

Gözümüzün dilinden anlar,
elimizin sırrını bilirsin.

Namuslu bir kitap gibi güler,
alnımızın terini silersin.

O gider, bu gider, şu gider,
dostluk, sen yanı başımızda kalırsın

Nazım Hikmet.