Bazı çöküşler sessiz olur.

Bir ağacın içten içe kuruması gibi…

Dışarıdan bakarsınız; gövdesi yerindedir, dalları hala göğe uzanır, hatta mevsimi geldiğinde birkaç yaprak da verir. Dersiniz ki, “Bu ağaç yaşıyor.”

Oysa kök çoktan çürümüştür.

Bugün Alevi örgütlülüğünün karşı karşıya olduğu şey tam da budur.

Dışarıdan bakıldığında koca binalar görürsünüz. Federasyonlar, konfederasyonlar, dernekler, kürsüler, protokoller, salonlar, pankartlar, genel kurullar, başkanlık yarışları… İsimlerin çokluğu sizi yanıltabilir. Kalabalığın gürültüsü hakikatin sesi sanılabilir.

Ama insan biraz susup içine bakınca başka bir şey görür.

Bir yorgunluk…

Daha doğrusu bir kök yorgunluğu.

Çünkü bazı yapılar büyürken ruhunu kaybeder.

Bazı kurumlar çoğalırken özünü eksiltir.

Bazı inançlar da savunulurken dönüştürülür.

Ve bazen insan en ağır ihaneti düşmanından değil, kendi sessizliğinden görür.

Bizim hikayemiz kolay başlamadı.

Bu yol, sarayların taş döşeli avlularında kurulmadı.

Bu inanç, devletlerin himayesinde büyütülmedi.

Bizim hafızamız biraz da küldür.

Biraz sürgündür.

Biraz dağ yollarında söylenmiş nefestir.

Biraz gece yarısı fısıldanan sırdır.

Biraz annelerin çocuklarını korkuyla susturduğu, biraz dedelerin susarak anlattığı hakikattir.

Alevilik kitaplardan önce insanın yüzüne yazılmış bir yoldu.

Bir lokmanın bölüşülmesinde vardı.

Bir komşunun kapısını çalmadan önce duyulan edeptir.

Bir dara duruşta vardı.

Bir rızalıkta vardı.

Bir insanın insana eğilmeden bakabilmesindeydi.

Şimdi dönüp kendimize soralım:

Biz bu yolu gerçekten bugüne taşıdık mı?

Yoksa yalnız tabelalarını mı taşıdık?

Sivas…
Bir halkın belleğinde hala köz gibi duran o karanlık gün…
O katliamın ardından Alevi toplumu yalnız yas tutmadı; aynı zamanda kendi varlığını koruma içgüdüsüyle ayağa kalktı. Çünkü bazen acı, insanı yıkan değil, ayağa kaldıran bir hafızaya dönüşür.

Bu insanların değil, bir halkın belleğinin yakılmasıydı.

O yangından sonra Aleviler ayağa kalktı.

Çünkü ateş bazen yalnız yakmaz; uyandırır da.

Dernekler kuruldu.

Kurumlar doğdu.

İnsanlar ilk kez kendi adlarını yüksek sesle söylemeye başladı.

Bu kıymetlidir.

Bunu inkar etmek nankörlük olur.

Çünkü o gün yola çıkanların çoğu ellerinde hazır reçetelerle yürümüyordu.

Kimse profesyonel örgütçü değildi.

Kimse modern kurumsallaşma uzmanı değildi.

Herkes bildiğini kadarını biliyordu.

Ne öğrendiyse annesinden…
Ne duyduysa dedesinden…
Ne kaldıysa atalarının belleğinden…

Ama işte insan tam burada şunu sormalıdır:

İlk adımların eksikliği anlaşılabilir de, otuz yıl sonra aynı yerde durmak nasıl açıklanır?

İlk yanlış mazur görülebilir.

Peki ya yanlışta ısrar?

Köy başka bir dünyaydı.

Orada herkes birbirini bilirdi.

Kim hangi kapının evladıydı…
Kim hangi ocağa bağlıydı…
Kimin küskünlüğü vardı…
Kimin rızalığı eksikti…

Yol yalnız anlatılmazdı; yaşanırdı.

Şehir ise insanı birbirine yabancılaştırdı.

Beton yükseldi.
Komşuluk çöktü.
Kapılar kapandı.
İnsan çoğaldı ama yakınlık azaldı.

Alevilik köyden şehre taşındı ama ruh aynı kuvvetle taşınamadı.

Çünkü yol mekan değiştirdiğinde kendini yeniden kurmak zorundaydı.

Bunu yapamadık.

Avrupa’ya geldik.

Özgürlüğün göğü altına geldik.

Ama özgürlükle birlikte zihinsel cesaret gelmedi.

Eski alışkanlıklar yeni duvarlara asıldı.

Ve bir süre sonra cemevleri yalnız yolun sürdürüldüğü yerler değil; alışkanlıkların tekrar edildiği salonlara dönüştü.

Aynı sözler.

Aynı ritüeller.

Aynı ezberler.

Aynı korkular.

Oysa hayat değişiyordu.

Gençler değişiyordu.

Dünya değişiyordu.

Hakikati aramanın dili değişiyordu.

Ama kurumların dili aynı kaldı.

Bir genç düşünün.

Kapıdan içeri giriyor.

Soruyor:

“Ben kimim?”

Ona cevap veriliyor:

“Bunu sorgulama.”

Soruyor:

“Bu anlatılanların kaynağı nedir?”

Cevap:

“Büyükler böyle söyledi.”

Soruyor:

“Bu tarih mi, mitoloji mi?”

Cevap:

“Çok soru sorma.”

İşte tam burada genç gider.

Çünkü genç insan, korkunun değil anlamın peşindedir.

Bugünün gençliği teslim olmak istemiyor.

Bilmek istiyor.

Sorgulamak istiyor.

Anlamak istiyor.

Ve anlam bulamadığında sessizce uzaklaşıyor.

Sonra büyükler dönüp diyor ki:

“Gençlik neden kopuyor?”

Gençlik kopmuyor.

Siz gençliğe ulaşacak dili kaybettiniz.

Asıl acı olan şudur:

Birçok kurum büyüdü.

Ama Alevilik büyümedi.

Mülk büyüdü.

Yapılar büyüdü.

Temsil makamları büyüdü.

Ama hakikat aynı cesaretle büyütülmedi.

Çünkü hakikat bedel ister.

Hakikat koltuk sevmez.

Hakikat protokol sevmez.

Hakikat belediye sofralarında rahat oturmaz.

Hakikat insanı huzursuz eder.

Ve ne yazık ki birçok yerde huzursuzluk yerine konfor seçildi.

O yüzden bugün karşımızda canlı bir yol değil, kurumsal bir kabuk duruyor.

Bir pirin görevi toplumu avutmak değildir.

Uyandırmaktır.

Bir yol önderinin görevi kalabalığı memnun etmek değildir.

Hakikatin yükünü taşımaktır.

Çünkü bazen doğru söz alkış getirmez.

Bazen insan hakikati söylediğinde yalnız kalır.

Ama yol dediğin biraz da yalnız yürünebilendir.

Şimdi aynaya bakma zamanıdır.

Çünkü aynadan kaçan yüz, hakikatten de kaçar.

Ve unutulmamalıdır:

Bir inanç düşmanlarının saldırısıyla değil, kendi içindeki cesaret kaybıyla da çözülür.

Eğer kök unutulursa, gövde ne kadar büyük olursa olsun ilk fırtınada devrilir.

Mesele bina değil.

Mesele isim değil.

Mesele sayı değil.

Mesele, hala o ateşi taşıyıp taşımadığımızdır.

Çünkü yol, ancak hakikatle yürünür.

Aşk ile…

Mehmet Ali Demir