1993 Sivas Katliamı'nın üzerinden otuz üç yıl geçti. O günden bugüne Aleviler, örgütlendi, kurumlar kurdu, meydanlar doldurdu. Fakat bugün dönüp baktığımızda kendimize şu soruyu dürüstçe sormak zorundayız:

Otuz üç yılda gerçekten ne kadar yol aldık?

Bize yıllardır aynı sözler söylendi. "Bekleyin...", "Zamanı değil...", "Toplum hazır değil...", "Bir çocuk otuz üç yılda neredeyse yaşamın yarısını yaşar..."

Evet, otuz üç yıl geçti. Bir çocuk doğdu, büyüdü, yetişkin oldu. Ama Alevi toplumu hala aynı yerde bekletiliyor. Otuz üçüncü adımı attık belki; fakat otuz dördüncü adıma geçmeye cesaret edemedik.

Çünkü cesaret yerine takiye, hakikat yerine alışkanlık tercih edildi.

Kızılbaşlık ne bir tarikatın adıdır ne de başka bir dinin mezhebi. Kızılbaşlık, kendi hakikati, kendi felsefesi ve kendi yolu olan kadim bir inançtır.

Tarih boyunca bu yol farklı isimlerle anıldı. Bugün "Alevilik" dediğimiz inanç, yüzyıllar boyunca katliamlarla, sürgünlerle ve baskılarla karşı karşıya kaldı. Bu baskılar karşısında insanlar hayatta kalabilmek için kimi zaman kendilerini gizlemek zorunda kaldılar.

Evlerine Kur'an astılar.

Duvarlarına Zülfikar koydular.

Ali sevgisini görünür kıldılar.

Bunların önemli bir kısmı inançlarının özü değil, hayatta kalabilmenin zorunlu kıldığı korunma yöntemleriydi.

Bunu tarihsel koşulları içinde anlayabiliriz.

Ancak bugün hala aynı korunma refleksini "inancın özü" diye savunmak, artık tarihsel zorunluluk değil; bilinçli bir tercihtir.

Yüzyıllardır yaşanan asimilasyonun bugün hala sürdürülmesidir.

Bugün hala Aleviliği İslam'ın bir kolu, bir mezhebi ya da Caferiliğin başka bir biçimi gibi göstermeye çalışanlar, bu topluma iyilik etmiyor.

Kimisi koltuğunu korumak için...

Kimisi dedelikten geçimini sağladığı için...

Kimisi yazdığı kitabı satabilmek için...

Kimisi kurum başkanlığını kaybetmemek için...

Hakikati eğip büküyor.

Elbette herkes aynı değildir.

Bu yolun özünü samimiyetle araştıran, yazan, anlatan insanlar vardır ve onların emeği başımızın tacıdır.

Ancak çıkar uğruna hakikati örtenleri de görmezden gelemeyiz.

Bir taraftan "Alevilik kendine özgü bir inançtır." diyeceksiniz; diğer taraftan bütün İslami referansları bu inancın merkezine yerleştireceksiniz.

Bu büyük bir çelişkidir.

Muharrem orucunu On İki İmam adına tutuyor, Kerbela'yı inancın başlangıcı gibi anlatıyor, Ali kültünü merkeze koyuyor; sonra da "Biz İslam'ın içinde değiliz." diyorsunuz.

O halde toplum size şu soruyu sormakta haklıdır:

Bu söylediklerinizin hangisi hakikattir?

Hakikat iki yüzlü olmaz.

Hakikat zamana göre değişmez.

Hakikat makam hesabı yapmaz.

Eğer Kerbela'yı yalnızca Peygamber'in soyundan gelen belirli isimler üzerinden kutsuyorsanız, o zaman bunun inançsal karşılığını da açıkça konuşmalısınız.

Kerbela'da yalnızca Hasan ile Hüseyin'in evlatları ölmedi.

Ali'nin diğer çocukları da vardı.

Ebu Bekir isimli evladı da vardı.

Osman isimli evladı da vardı.

Onlar neden anılmıyor?

Neden yalnızca belirli bir soy hattı kutsallaştırılıyor?

Bu sorulara dürüst cevap verilmeden hakikat kurulamaz.

Bugün her konuşmasında Pir Sultan Abdal'ı ananlar var.

Nesimi'yi ananlar var.

Seyit Rıza'yı ananlar var.

Deniz Gezmiş'i...

Mahir Çayan'ı...

İbrahim Kaypakkaya'yı...

Fakat isimlerini anmakla onların yolunda yürünmez.

Pir Sultan, Hızır Paşa'nın önünde boyun eğmedi.

Nesimi, "Enel Hak" sözünden dönmedi; derisi yüzülürken bile hakikatinden vazgeçmedi.

Seyit Rıza darağacına yürürken celladın merhametine sığınmadı.

Mahir Çayan, "Biz buraya dönmeye değil, ölmeye geldik." dedi.

İbrahim Kaypakkaya aylarca işkence gördü; ama tek bir yoldaşını bile teslim etmedi.

İşte duruş budur.

Hakikat budur.

Yol budur.

Bugün ortama göre konuşanlar...

Kalabalığa göre yön değiştirenler...

Düne göre başka, bugüne göre başka söz söyleyenler...

Bu büyük isimleri yalnızca slogan olarak kullanmaktadır.

Yol, şartlara göre şekil almak değildir.

Yol, bedeli ne olursa olsun hakikatin yanında durabilmektir.

Ne yazık ki bugün dedelik makamı da ciddi bir sorgulamanın içindedir.

Pirlik; miras kalan bir unvan değildir.

Pirlik; hakikat uğruna canını ortaya koyabilen insanın makamıdır.

Bugün saça göre tarak atan, rüzgara göre yön değiştiren, bulunduğu ortama göre söz söyleyen herkes bu makamın ağırlığını taşıyamaz.

Çünkü pirlik geçim kapısı değildir.

Pirlik kariyer değildir.

Pirlik koltuk değildir.

Pirlik; hakikat uğruna bedel ödemeyi göze alabilmektir.

Artık Alevi toplumu kendisine dürüst davranmalıdır.

Korkuların arkasına saklanarak hakikat kurulmaz.

Takiye ile yol yürünmez.

Asimilasyonla özgürleşilmez.

Otuz üç yıl yeter.

Artık otuz dördüncü adımı atmanın zamanıdır.

Kızılbaş yolu, hakikatin yoludur.

Ve hakikat, ancak cesaretle savunulduğunda yaşamaya devam eder.

Mehmet Ali Demir