Tüm tek tanrılı dinlerin temelini, Zend Avesta, Tevrat, İncil ve Kur’an oluşturur. Ancak bu metinlerin, basit kelime oyunları ve yer değiştirmelerle 4000 yıldır insan beyinlerini sorgulamadan uzak tutmak amacıyla tekrarlandığı bir gerçek. İnsanlara cehennemle korku salıp, sorgusuz bir şekilde kabullenmeye zorlayan bu sistem, insanca, özgürce ve kardeşçe yaşanması gereken dünyayı cehenneme çevirirken, bilinmez bir yerde (neresiyse!) huriler, şaraplar ve cennet bahçeleri vaat eden absürt bir anlayışı dayatmaktadır.

Oysa, birbirimizi öldürmeden, reddetmeden, çevreye, doğaya ve insana zarar vermeden yaşasak, cennet zaten burası değil mi? Öyleyse neden ölümü bekliyoruz? Hurilere kavuşmak için neden binlerce güzelliği, doğayı ve canlıları katledip dünyayı cehenneme çeviriyoruz?

Dinlerin çoğu zaman rant kapısına dönüştüğü, cahillik ve korku denizinde boğulanların ise bunu sorgulama cesaretinden yoksun olduğu bir düzen içindeyiz. Din ve kapitalizm birlikteliğiyle, buradaki yaşamı cehenneme çeviren, kendi tüccarlarına milyar dolarlık villalar, arabalar ve "hurice" bir yaşam sunan bu sistemde din bezirganları, neden halkı sürü mantığına mahkûm ederken kendileri bu kuralları uygulamıyor? Neden, "Bize okumayan, sorgulamayan insanlar lazım," diyerek art niyetlerini bir şekilde itiraf ediyorlar?

İnanmak; sağlıklı, karakterli, gerçekçi ve hakikatçi olmak demektir. Bu, her şeyi öğrenmek için okumak, sormak ve sorgulamakla mümkündür. Sürü mantığına dalıp çamur bataklığında kaybolmak ise bambaşka bir şeydir.

Ne zaman ki bu iki ayrımı idrak ederiz, o zaman hiç kimsenin kahramanlık hikâyelerine kanmadan, burada dostluk, barış, huzur ve cennet bahçelerimizi yaratabiliriz. İşte o zaman, hurinin de, şarabın da, cennetin de burada olduğunu göreceğiz.

Aşk ile, akılla yaşayanlara...!