Tarihsel süreçler irdelendiğinde, hiç ama hiçbir devletin, dinin veya milliyetin katliamda suçlarının olmadığı; kendilerinin saf süt gibi, arı duru, tertemiz olduğunu ve bu konuda istenilirse belge, kayıt, dokümanlar noktasında arşivlerin (dizayn edilmiş) incelenebileceği söylenir. Resmi otoriteler (devlet, kral, başkan, ağa, şeyh, bey vb.) kesinlikle koruyucu melektir.

Madem bunların hiçbirinin bu tür olaylarda ve olayların meydana gelmesinde zerre-i miskal suçları, irtibatları, bilgileri ve katılımları yok ise; zulümler, katliamlar, tacizler, tecavüzler, din bezirganları kimden, nasıl bir kuvvet ve destek alıyorlar da kendileri gibi olmayan, inanmayan, düşünmeyen ve hatta yaşamayanların mal, mülk, servet ve canlarını gasp ederek alabiliyor; bu saikle kendilerine nam, şöhret ve kahramanlık; bu vesileyle de ermiş, evliya, güvenilir kişi, kurum, inanç vb. olabiliyorlar? Kimlerden referans alıp yapıyor, yaptırıyor ve bizzat yapabiliyorlar?

Şayet bu olaylar bu gezegen dışında, başka bir gezegenden gelen ve bizim yaşadığımız gezegende hükümranlık kurmak isteyen 3-5 harfli uzaylı, Marslılar tarafından icra edilmemiş ise; tabii ki doğrudan olayların yaşandığı coğrafyalardaki etnik yetkililer, inançlar ve halk sorumluluk altında olacaktır.

Ama gerçekte suçlu sadece ne devletler, ne halk, ne din, ne de ağa, şeyh, bey, dede, baba vb. kişiler değildir. Suç kümülatiftir. Cehalet ve körü körüne biatçılık, "ben" egosudur. Diğer hepsi kullanılan malzeme, maşa ve kuklalardır. Kendi insan neslinin düşmanlarıdır. Sorgulamayan, araştırmayan biatçı, celladına sevdalanmış sürüdür.

İnsanlığın naentendral yapısından sapiens yaşamına ve sonraki binlerce yıllık süreç içinde, dağınık da olsa klan, şehir, aile, kabile, devlet, din ve daha sonraki süreçlerde oluşacak olan yönetim anlayışlarının temel varlıklarını idame ettirme formülü; kendilerinden öncekileri yok etmekten veya kendilerine benzeterek asimile etmekten geçer.

Tarihsel döngülerde tüm inanç ve devletlerin, kendi egemenliklerinden önceki yaşamın nasıl yok edildiği ve yerine geldiklerinde (daha güzel, daha iyi, daha ılımlı vs. vaatlere rağmen) diktatoryaların kendi dönemlerini yaymak, kabul ettirmek, devam ettirmek için nasıl da canhıraş didindiklerini; önceki inançların ve yöneten halkların mahzunca birlikte yaşam çözümü yerine demir pençe içinde sıkılarak, yok edilene kadar, posaları çıkartılana kadar sıkıştırıldığını ve tarihî belleklerinin silindiğini; ya kendilerine benzetildiklerini veya yakılarak, katledilerek, tecavüz/taciz edilerek ya da kendilerine Xulam (köle-rencber-işçi) olarak, elleri, beyinleri ve dilleri bağlı, robotlaştırılmış, varla yok arası bir güruh bırakıldığını görmek mümkündür.

Sebep-sonuç ilişkisinden ziyade, bu tür vahşet ve barbarlık en masum toplumlarda, inançlarda ve modern devlet yapılanmalarında (halen) devam ettirilmekte ve günümüz tarihinde çok eskilere gitmeden; Türkiye, Afganistan, Irak, Mısır, Suriye, Vietnam, Belarus, Fas, Arap Emirlikleri, Azerbaycan, Ukrayna vb. sayısız ülkelerde sürdürülmektedir. Bunların temelinde ise hep baskın olma, söz sahibi olma ve başkalarına, başka yaşam ve inançlara söz hakkı tanımama; onları kendi(miz)e benzetme anlayışı yatmaktadır.

Bunun en kolay ve kusursuz yolu da “Din elden gidiyor”, “Vatan, millet, Sakarya” veya sözüm ona “Barış ve Demokrasi getirme” masalları ile yapılır. Ama asıl sebep: yok etmek, mala, mülke, kadına konmak, onları kullanmak ve tahakkümleri altına almaktır.

Yukarıda özet geçmeye çalıştığım durumlar, özelde Anadolu, Mezopotamya, Arap Yarımadası'nda daha çok ve tüm kapitalist sermaye sahibi devletlerin (Amerika, Rusya, Almanya, Fransa, İngiltere, İsrail vb.) masumane yardım adı altında asıl fail olmalarına rağmen; sütten çıkmış ak kaşık misali hayır kurumlarıdır.

Allah’ın eli, kolu veya sesi, nefesi olmak ya da din-leri kâfirlerden (ne demekse, kim kime göre nasıl kâfir?) kurtarıp “Cennet mekan”, “huri-nuri” ve “parsel” mükafatları dağıtmak, nemalanmaktan geçiyor.

Tüm coğrafyalarda; Kürtler Ermenileri, Ermeniler Kürtleri, Türkler Arapları, Müslümanlar Hristiyanları, Almanlar Yahudileri, Müslümanlar Alevileri veya tam tersi... Vatanı, dini, halkı kurtarmaya çalışmışlar; sonra da Büyük İskender, Mareşal, Halife unvanları ile kendilerine tahtlar, saraylar yapmış/yaptırmışlar...!

Bugün bile aynı ideoloji içinde bulunan Ermeni, Alevi, Kürt, Türk, Arap, İslam, Hristiyan, Yahudi, ateist, deist vb. topluluklar, kendi aralarında konuşulan ve toplumsal kararlar alınması gereken konularda; uyuşmazlıkları (çoğunluk yani erk olanların dedikleriyle) çözmek ve kırmadan, ret ve inkâr etmeden başarmak isteseler de yapamazlar. Çünkü:

Bilinçaltı hemen devreye girer (“Ermeni değil mi?”, “Alevi değil mi?”, “Kürt değil mi?” gibi) aşağılayıcı, horlayıcı reaksiyon gösterirler. Sonra da “Biz biriz, biz tüm insanların, halkların birlikteliği için çalışıyor ve savunuyoruz.” derler. Ama gerçek irade, bilinçaltındaki su yüzüne çıkarak kendini belirtmiştir artık ve saklanılamaz bir ayrıştırma vardır.

Kimsenin kimseyi yok saymadığı, geçmişteki yanlış, çıkar, nefis ve menfaat ilişkileriyle; kendinden olmayan, kendisi gibi inanmayanları hoş görüp onların da bu gezegende yaşam hakkı olduğunu kabul etme erdemliliğini gösterip inancına, diline saygı duyması; herkesin kendi sınırları (dil–inanç) içinde, yek diğerine üstün gelme yerine yardımlaşma, paylaşma anlayışı ile yaşanılası bir evren yaratma algısını yerleştirip birlikte yaşamaktır elzem ve asıl olan...

Çünkü:
Hiçbir katliamın haklı savunması olmaz.
Kabullenmek ve özür dileyerek tekrar aynı yanlışı yapmamak, yapan veya yapmaya çalışanların karşısında durmaktır erdemli olan; insan olabilmenin yoludur.

Ama hiçbir zaman devlet hafızalarına güvenmeden, halkın yaşayan, yaşatılan hafızalarını irdeleyerek, dinleyerek ve günümüzü geçmişiyle kıyaslayarak af dilemek; zarar ziyanların tazminini (ölen geri gelmeyeceğine göre yaşayanlara yönelik) ortak akılla sağlamaktır.

Bu evren herkese yeter be usta...!!
Tüm evrene, inançlara ve dillere selam olsun.
Kansız bir yaşam dileğimle,

Aşk ile…