Toplum olarak yaşadığımız zamana anlam atfetmekten hoşlanıyoruz.

Hak ettiğimiz bir gelecek elimizden akıp gitmiş gibi, bugünün o geleceğe kapı aralayacağı umudu içindeyiz.

Belki de gerçekleşmesini imkansız gördüğümüz hayallerimizi unutmak için anlam yüklemek zorunda hissettiğimiz zamana sığınıyoruz.

Vakitleri tıpkı ruhumuz gibi bilip, her an kendimizle hemhal oluyoruz.

Fakat bu özdeşleşme şimdiye kadar hayatımızda dönüşümler yaratmadığı için, avunmaktan öteye geçemiyoruz.

Toplumsal zenginliğimizde mevcut olan; çocuk, genç ve yaşlı insan birikimlerimizle tarihsel sürece müdahalede bulunamıyoruz.

Her zaman bir şeylerin değişeceği beklentisi içerisindeyiz.

Kaybettiklerimize yeniden tutunurken, umutsuzluğun kıpırtılarını tekrar kalbimizde duyumsuyoruz.

Hayatın her anını uygun bir vakit bilip, yaşama eylem katabilmek, yenilenmenin ve yeni yılların habercisi aslında.

Küresel düzeyde Doğu'nun insanları olmak ve yeni yıla hep Batı'nın enerjisiyle eşlik etmek, geleceğe karşı bizleri normsuz kılarken aynı zamanda standartlaştırıyor.

Kaçınılmaz bir gerçekle küreselleşmenin sancıları, bizlere özgüven yitikliği kazandırırken, geri kalmış bir yönün izahı olan Doğu hakikati ile de varlığımızı mahkumlaştırıyor.

Lakin her şeye rağmen bitmeyen potansiyelimiz var olmaya devam ediyor/direniyor.

Tarihte bizler adına açılmış bu parantezi kapatmak; yeni bir yılda, yeni senelerle neden mümkün olmasın.

Arkaik tutumlarımızı aşarak, zamana ve yaşama yeni bir ruh ve yeni bir iradeyle etki etmek dururken, tekrar avunmak neden?

Yeni bir yıla gireceğiz. Yeniden gelecekle ete ve kemiğe bürüneceğiz.

Her ne kadar bizler mihman olsak da bu dünyaya, unutmayalım; barış, kardeşlik, adalet, demokrasi sevgi hep baki kalacaktır şu hayatta.

Heybet AKDOĞAN