Halk olarak depremin yaralarını sararken, iktidar medyası mucize kurtuluşlarla, halkın gözünü boyadı.

Deprem bölgelerinde can kaybımız, yaralı sayımız on binlerle ifade edilirken, Türk medyasının iktidar cenahı, Suriye'de de yaşanan depreme neredeyse hiç değinmedi.

Topluma diyecek bir laf olamaz.

Türkiye toplumu olarak kendi derdimize düşmüşüz.

Doğal olarak bu acı zamanda gözümüz, kulağımız her tarafı göremezdi, duyamazdı.

Kendi ölülerimizi bırakın kefenle gömmeyi; yem torbalarına sararak gömecek kadar çaresiz bırakıldık.

Daha öncede söylediğim gibi; "Ateş düştüğü yeri yakar."

Ancak depremin merkez üssü Maraş olunca, Suriye'nin bundan etkilenmesi kaçınılmaz oldu.

Türkiye'deki yıkım oranının bir o kadarıda Suriye'de var.

Can ve mal kayıpları yitirdiğimiz her şeyi aratmayacak ölçüde.

Suriye'de de insanlar sokakta, yardım bekliyor.

Çaresiz ve perişan durumdalar.

Yok sayılmanın kahrını Suriye'li insanlar, inanın bizden daha çok hissediyor.

Bunun üstüne Ümit Özdağ gibi faşistlerin, facianın içindeki Suriyeli'leri hedef alması yaşanılan acıya daha çok acı kattı.

Zaten Suriye'lilerin depremin enkazı altındayken Esad'dan gördükleri ilgisizlik, başka bir ülkedeki politikacı/lar tarafından hedefe alınmalarına gerek bırakmıyor.

Biz nasıl kendi ülkemizde enkazın altında yönetim olarak ikinci bir defa kaldıysak, Suriye'lilerinde yaşadığı ikinci yıkım bizim mahkûm olduğumuz "takdir-i siyaset" gerçeğinden farklı değil.

Dikkat edersek Suriye'de yaşanılan deprem felaketini Türk medyasında yayınlayanlar çok nadir oldu.

Ekserisi yabancı kökenli medya organları Suriye'lilerin acısını dile getirdi.

Türk medyasında solcu ve liberal kanat dediğimiz medya kanallarının birçoğu dahi bu faciayı görmezden geldiler.

Türk medyası ve bilhassa iktidara yakın olanlar, Türkiye'de yaşanılan depremden sonra, Suriye'liler ülkelerine dönüyorlar diye manşet tarzında haberler paylaştılar.

Böylesi bir günde dünya etnik, politik değerlerini ayaklar altına alıp Türkiye'ye yardıma koşarken, Türkiye'nin şöylesi bir zamanda Suriye'lilere karşı olan değişmez tavrı, belki hayal edilemeyecek derecede aklımıza gelmezdi.

Lakin kabul edilemez olsa da; yaşadık.

Suriye'lilerin yaşadığı zulüm sadece bunlarla kalmadı.

Her şeyden önce Suriye'de muhalefet ve rejimin kontrol ettiği bölgeler arasında, rejim çatışmasından dolayı, Suriye'lilerin yaşadığı çile daha büyük.

Suriye'liler on yılı aşkındır çektikleri cefanın şu an daha katmerlisini yaşıyor.

Yıllardır İran ve Rusya desteğiyle Suriye'lilerin, Esad'ın elinden çektiği yetmezmiş gibi, şimdi deprem felaketiyle can çekişiyor Suriye'liler.

Deprem için kendilerine ulaştırılmak istenen yardımlar, rejim ve muhalefet kavgasından dolayı ulaşamıyor.

Kendi ülkelerinden kaçıp gelen Suriye'lilerin Türkiye'de yaşadıkları ve artık doğal afetle gün geçtikçe kötüleşen hayat şartları, Suriye'lileri çileden çıkarmış durumda.

"Deprem değil bina öldürür" diyenler çok doğru söylemiş.

Türkiye'deki depremde, sadece binalar değil, yönetimde öldürdü.

Ama Suriye'lileri sadece binalar ve yönetim değil; unutulmuşluk, dışlanmışlık ve vefasızlık her gün ayrıca öldürüyor.

Heybet AKDOĞAN