Ateş İbrahimi Yaktımı?

Nuh’un Gemisi Battımı?

Kaypakkaya Unutuldumu?

Baba Ali Kaypakkaya doğan çocuğuna muhemeldir ki, Haranlı/Urlu İbrahim/Abraham‘ın adını verdi. Zaman koridorundan geçerek dünyaya gelen (1949) bebek, Kaypakkayalardan İbrahim’di. Hep anlatılır; Tek Tanrılı dinlerin Peygamberlerinden İbrahim; Tanrısı tarafından nurlandırlmış kendi döneminde (MÖ. 2150) bir yeryüzü elçisiydi. Sümer, Mezopotamya tesktlerinde ve Kutsal kitaplarda, Onun yaşamına ilişkin biribiriyle çelişen bir çok malumat bulunmaktadır! Bu bir yana kısacası Kürtçe dillerindeki Brahim yani Harranlı İbrahim, insanlara doğruları öğretmek için yollara düşmüştü. Dolayısıyla bu çıkış serüveni, Onun asırlar boyu unutulmamasına vesile olmuştu! Bu derin çağlardan sonra aynı süreğin izinde  Çorumlu İbrahim Kaypakkaya da, kendi asrıının bir devrimcisi olarak, tıpkı adaşı İbrahim Peygamberin faaliyetlerde bulunduğu kutsal “Bereketli Hilal/Mezopotamya” topraklarında, mazlumlara  doğruları ve olası tehlikeleri-tufanları anlatmak için  yollara düşmüştü. Aralarındaki tek fark; Harranlı İbrahim, Tanrısıyla bir antlaşma yapmış ve öyle yollara düşmüştü! Kendisini garantiye almış, sigortasını yapmıştı! Fakat bizim İbrahim ise sadece Umuda tutunmuştu! Umut, yaşama direncinin diğer adıydı!

Aslında her ikisinin bu zuhuru, tarihsel süreçleri itibariyle kutsal bir çıkıştı. Zira bu çıkış (exodüs), aslında bir bakıma esaretten kurtuluşun tarihi çıkışıydı. Ne var ki; Kaypakkaya‘nın çıkışı, aynı zamanda; “yarin elma yanağından gayri, her şeyin ortakça paylaşılacağı“ bir “Rıza Şehrini” yeniden kurmanın çıkışıydı. Işık Bahçesinin çocukları Kaypakkayalar, kaybolmuş bu Rıza Şehrine yapacakları yolculukla, tarihe bir “önsöz” düşeceklerdi. Nihayetinde,  düştüler de!

Mitik anlatımıyla İbrahim Peygamber oğlunu (İshak/ İsmail); Tanrısına kurbanlık olarak adamıştı. Sırası geldiğinde ise İbrahim’in Elohim’i/ Tanrı‘sı, o diyetinden vazgeçti! Meğerse Abraham’ı denemiş ve sözünde durup-durmayacağını test etmiş di! Eylem anında elçisi İbrahim’e bir koç yolladı. İbrahim’in kurbanlık oğlu, bu vesileyle kesimden kurtuldu. Hani derler ya böylece insanoğlunun kurbanlık olamıyacağı anlaşıldı.

Ama ne hikmetse; İbrahim‘in oğluna indirilen o koç, asırlar sonra İbrahim Kaypakkaya’nın Babasına bir türlü gelmemişti. Gerçi Kaypakkaya’nın da, Tanrısında böyle bir beklentisi hiç olmamıştı! Lakin Aleviler inandıkları yol’da kurban olmaktan hiç çekinmemişlerdi. Belkide bundan ötürü bir kurban gibi kendisini, halkların kardeşliğine adamıştı! Zihninde “Milli baskının amacı nedir? Kürt Milleti ayrılmaya karar verirse, sınıf bilinçli Türkiye Proletaryası nasıl Davranacaktır?“ benzeri sorularla Ana ocağından ayrılmış ve “Hâkki Arya“ topraklarına doğru yollara düşmüştü.

Biliyormusunuz, aslında O; çağının en büyük devrimcisiydi. Kendi döneminde mücadele eden emsalleriyle dahi farklı düşünüyordu. Meselâ günümüzde bile İsrail-Filistin sorunsallığı karşısında, solculuk adına milliyetçi, dinci düşünme tarzıyla geliştirilen, Yahudi milletine karşı içten pazarlıklı duyulan düşmanlık ve nefrete dayalı bir eksende anti-semitizm heyezanlarına kapılanlara bile karşı çıkıyor ve bu düşünceyi mahkum ediyordu. Beni İsrail‘in (İsrail Oğulları) ataları olan adaşı Abraham’ın, asırlardan beri yurtsuz bırakılan çocuklarına karşı geliştirilecek bir antisemitizm saldırganlığına karşı çıkıyordu! Meselâ 1971 yılında şöyle diyecekti: ‘‘Filistin Demokratik Cephe’nin Sur ve Sayda bölgesindeki kampından döndüğümde, kendisine kamptaki arkadaşlarımızın ezici çoğunluğunun, Filistin sorunu konusunda Filistinli direnişçiler gibi düşündüklerini söyledim. Acı acı gülümserken, ‘İşimiz zor,’ diye mırıldandı. ‘Bu milliyetçi düşünme tarzı, onların Kürt sorununa yaklaşım tarzında da kendini gösterecek.”(1) Tıpkı dört tarafından çevrilip, kadim toprakları ellerinden alınan, fiziki ve kültürel soykırımla karşıkarşıya getirilen Kürtlere  yapılanlara karşı çıktığı gibi!

Hiç kimse inkar etmiyor! Onun eylem ve düşünceleri, düşmanları için bir tufan habercisiydi. Hele Kemalizmi, başından beri mahkum etmiş, çağının en ileri görüşlerini savunmuştu. Tıpkı tarihe adlarını yazdırmış önderleri İmam Hüseyin, Eba Müslüm, Mansur, Nesimi, Sühreverdi, Baba İlyas, Şeyh Bedrettin, Pir Sultan, Seyyid Rıza gibi davranıyordu! Düşmanları; Onun yazdıklarını, adeta yakılması gereken Zend Avestanın “gataları” gibi görüyorlardı. Zira O; “doğru düşünüyor, iyi konuşuyor ve güzel işler yapıyordu!“

İbrahim’den, Nuh’a bir ara koridor vardı. Ve O, aynı zamanda kendi çağındaki Nuh’a tekkabül ediyordu. Zira gelecek olan Tufan’ı sezmiş, yoldaşlarıyla birlikte tufanlara dayanıklı bir gemi inşâsına başlamışlardı! Düşünsenize Sümer tanrısı Enki’nin; Şurupak kralı Ziusudra‘ya (Nuh) tufan haberini veririken, İbrahim’e böyle ilahi bir haber de gelmemişti! Fakat O; bu tufanı sezinlemişti. Dedik ya O; tüm zamanların devrimcisiydi! Nuh’un gemisi Cudi’ye otururken, İbrahim’in gemisi de Munzur’a çıkacaktı. Nitekim düşmanları, bu kurtuluş gemisine hiç kimsenin binmemesi için  sinsi bir uğraş içindeydiler. Daha da olmazsa, geminin delinmesi ve onlar için sürmekte olan bu karanlık çağın devam etmesi gerekiyordu!

Zebaniler için O; “Kendini bilmez bir başkaldırıcı ve oyun bozandı! Arı kovanına çomak sokuyor, temele oynuyordu! Çatıyı deliyor ve yağmura yol açıyorud! Dolayısıyla görüldüğü yerde, bir yudum suda, o da olmazsa Karadeniz‘de boğulmalıydı! Yusuf gibi bir kör kuyuya atılmalıydı! Kaldıki O, ne  Samsun’a çıkıyor ve ne de ki senaryosu önceden yazılmış Samsun’dan İzmir’e, Ankara’ya çıkarmalar yapyordu!

Bizim İbrahim; Munzur dağlarına sırtını dayamış bir Koçeroyu canlandırıyordu. Çünkü O; Emperyalistlerin gardırobına tükürmüş, Kemalizmi deşifre etmiş, tekçi zihniyetin kuyusuna küçücük de olsa bir çakıl taşı atıp, suyunu bulandırmıştı! Öylesine tehlikeli sözler diyorduki; Ezilen–yok sayılan, ölümlere terkedilmiş Kürtlerin, “kendi kaderini tayin etmesi gerektiğini“ beyan eden bir dâi edasıyla ateşlere yürüyordu!

O; uyutulanlar arasına nifak sokuyor, Onları uyandırıyordu! Ol sebepten düşmanları; karanlık dehlizlerde işkencelerin en görkemlisini Onun için hazırlıyorlardı! Adaşı İbrahim gibi ateşlere atılmalıydı! Ateş, Harranlı İbrahimi yakmamıştı ama, Corum’lu İbrahim‘i yakmalıydı! İsa’nın çarmıhta çektiği acıyı çekmeliydi! İsa çarmıhtayken; "Eli, Eli, lema şevaktani < Tanrım, Tanrım, beni neden terk ettin?" demiş olsa da, Onun böyle bir şansı dahi olmamalıydı!

Tıpkı Kerbelada kellesi kesilmesi gereken bir Hüseyin; zehirlenmek için sırasını bekleyen Genç bir Eba Müslüm’dü! Derisi yüzülen, bilekleri gövdesinden kaparılan  Ennel Hakçı Hallac-ı Mansur’un acısını yüreğinde hisetmeliydi. Onun şahsında; tüm sevdiklerine, Serez çarşısında ipi boynunda gezdirilen Şeyh Bedrettin’in rolü verilmeliydi. Amasya kalesinde asılmayı hakeden bir Baba İlyas’tı. Daha fazla konuşmaması ve yazmaması için taşlanarak, idam edilmesi gereken Pir Sultan Abdal’dı. “Bu zalimler, bizi Kerbelaya götürecek sandık ama, meğerse Kerbelayı bize (Dersim) getirdiler!” diyen ve gençecik evladının ipe çekildiğini gördükten sonra sehpaya çıkarılan Seyid Rıza’ının izdüşümünde hakka yürümeden önce derin acılar yaşamalıydı. Velhasıl-ı kelâm, ne desek kifayetsiz kalır kelimelerimiz! O; Vartinik’te kanlar içinde yatan yoldaşı Ali Haydardı. Onun bir damarı Babek’te, Huremilerde, Karmatilerde beslenmişti, kim bilir? İşte bu şah damarı kesilmeli ve yüreği kansız bırakılmalıydı. Dedik ya, aslında O; tüm zamanların en büyük devrimcisiydi.

Tam 48 yıl sonra, günümüzde adı bile yasaklar arasında yer alan ve fakat hala “umudun tohumu“ değilmidir İbrahim Kaypakkaya...?

Eh ne dersiniz?

Ateş İbrahimi yaktımı, İsmail kurban oldumu?

Yusuf kör kuyuda kaldımı?

Nuh’un gemisi battımı?

Ya peki Kaypakkaya Unutuldumu?

1. Muzaffer Oruçoğlu, “Yahudi Sorunu” https://muzafferorucoglu.wordpress.com/2018/01/05/yahudi-sorunu/