Ülkemizin sinema camiasının çirkin kralı Yılmaz Güney canımız Paris'te kabrini ziyaret ederken, ülkemizde ezilen halkların sorunlarını beyaz perdeye taşırken, birçok filmde olduğu gibi özellikle sürü filminde halkının yaşayarak çektiği acıları kendine rehber edinmiş devrimci yoldaşımızın özlemle ülkesinin geleceğini düşünürken yüreğinden geçenleri şöyle ifade eder.

1.Kavgayı yaprakların üzerine yazmak isterdim, Sonbahar gelsin yapraklar dökülsün diye.

2. Öfkeyi bulutların üzerine yazmak isterdim, yağmur yağsın bulutlar yok olsun diye.

3. Nefreti karların üzerine yazmak isterdim, güneş açsın karlar erisin diye.

4. Sevgiyi dostluğu yeni doğmuş bebeklerin yüreklerine yazmak isterdim, onlarla birlikte büyüsün tüm dünyayı sarsın diye.

Bu kavaramlar Yılmaz Güney'in kendisinin düşünce dünyasındaki özeleridir. Kavgayı, öfkeyi, nefreti, sevgiyi ve umudu bir arada taşıdığını ve yaşadığını düşünüyorum.

Kendi düşünce ve yaşam dünyasında gerçekten çok güçlü yer tutmuştur, kişiliğine çok yakıştığını, teoride ve pratikte yaşadığını bizlerde yaşayarak gördük.

Unutmayı ki, her düşen yaprakta bir isyan bir umut saklıdır. Toprağa düşsün ki, rüzgâr alıp dağlara taşısın ve yeniden filiz versin diye.

Bu gerçeğin altını kalın harflerle çizen Yılmaz Güney derki, kavga öfke ve nefret büyürse insan ölür, benim kavgam nefretten değil, sevgiden doğdu.

İnsanı sevmeden adaleti kurmak mümkün değildir. Yaprak dökülür, toprak kalır, kavga biter insan kalır, ben yazımı toprağa değil insana yazdım.

Öfkeyi bulutların üzerine yazarken, bulutları yok ederken, yağmur toprakla buluşsun, tarlalarda ekinler boy versin, başağa dursun insanoğlunun karnı doysun, aydınlık yarınlar yüreklerimizi ısıtsın.

Nefreti karların üzerine yazarken, kış mevsimin sonu ilkbahardır. Toprak ananın doğada yaşayan canlı varlıklara haydi canlanın bir arada yaşayarak, nefreti yüreklerinizden sökün atalım.

Sevgiyi dostluğu yeni doğacak yavrularımızın yüreklerine yazmalım ki, kin ve nefret duyguları zaman içinde yok olsun, barış ve sevgi tomurcukları annelerin yüreklerinde goncaya dursun, gelecekte anneler ağlamasın.

Erdem Günalp