Avrupa Konseyi 5.Mayıs.1949 tarihinde kuruldu, konseyin amaçları, Avrupa'da demokrasiyi geliştirmek, insan haklarını korumak hukukun üstünlüğünü sağlamak, özellikle ikinci dünya savaşından sonra Avrupa da barışı güçlendirmek. 

Türkiye 13.Nisan.1950 tarihinde Avrupa konseyine katılmıştır. Avrupa konseyi, Avrupa birliğinden ayrı bir kuruluştur. Avrupa insan hakları sözleşmesi 4.Kasım.1950 tarihinde Roma'da Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi imza açıldı.

Bu sözleşmenin amacı insanların temel hak ve özgürlüklerini devlete kaşı korumak, güvence altına almaktı. Sözleşme 3.Eylül.1953 tarihinde yürürlüğe girdi. Türkiye 4.Kasım.1950 yılında sözleşmeyi imzaladı.  

10.Mart.1954 Türkiye Büyük Millet Meclisinde 6366 sayılı kanun ile sözleşmenin onaylanmasını kabul etti 18.Mayıs 1954 onay belgesi Avrupa Konseyi'ne sunuldu ve sözleşme Türkiye bakımından yürürlüğe girdi. 

Avrupa İnsan Hakları mahkemesi 21.Ocak.1959 tarihinde ilk hakimlerini seçti. İnsan haklarını inceleyen üç ayrı kurum oluşturdu. 

1. Avrupa insan hakları komisyonu. 

2. Avrupa insan hakları mahkemesi. 

3. Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi. 

1.Kasım.1998 tarihinde Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi adını alarak bugünkü çalışma sistemine geçti. Protokole eski Avrupa İnsan Hakları komisyonu yürürlükten kaldırıldı. 

a. Mahkeme sürekli çalışan tek bir mahkeme haline geldi. 

b. Vatandaşlara doğrudan AİHM'ye başvuru hakları tanındı. 

c. Mahkemenin yargılama sistemi yeniden düzenlendi. 

Avrupa İnsan Hakları sözleşmesinde Güvence altına alınan halkların bazıları: 

2. Madde yaşam hakkı, 3. madde İşkence ve kötü muamele yasağı, 5. madde Özgürlük ve güvenlik hakkı. 6. madde Adil yargılama hakkı, 8. madde Özel ve aile hayatına saygı hakkı, 9. madde Din ve vicdan özgürlüğü, 10. madde İfade özgürlüğü, 11. madde Toplantı ve örgütlenme özgürlüğü,14. madde Ayrımcılık yasağı. 

AİHM. Mahkemesinin verdiği ihlal karaları, ilgili devletler açısından bağlayıcıdır. Avrupa Konseyi Bakanlar komitesi denetler. 

AİHM kararlarının altında imzası bulunan her ülkenin bu kararlara uyması bir zorunluluktur. Üzülerek ifade etmeliyim ki, ülkemizde hangi iktidar bu sözleşmelerin altına imza koyarsa koysun devlette devamlılık esastır, tüm iktidarlar için bağlayıcıdır, alınan kararlara uymak zorunluğu vardır.  

AİHM mahkemesini Selahattin Demirtaş, Figen Yüksek dağ, Osman Kavala ve daha birçok vatandaşımız için alınan kararları uygulanmadığını hepimiz biliyoruz. Ama Avrupa insan Haklarının bu kararlar nedeniyle verilen para cezalarını devlet ödemeye devam ediyor. Devlet kimin parsını kime ödüyorsunuz diye yetkililere sormak gerekir.  

Benim aciz hane düşüncemi ifade edeyim, Ülkemizde ceza hukukunda bir değişiklik yapılsın, ülkemizde hukuk yolları bittikten sonra Avrupa insan hakları mahkemesine başvuran kişi veya kişiler haklı bulunup tahliye kararı kazanırsa!  

Ülkemizde bu davalara bakan ve kararı veren hakim veya hakimler sanığın ödediği tüm mahkeme masraflarını, kendi cebinden ödeme sorumluğu getirilsin, halkın parası ile ödeme yapılmasın., vicdani duygularımız bizleri biz yapan önemli bir değer olduğunu kimse unutmasın. 

Erdem Günalp