Faşizmin Avrupa’da doğduğundan yola çıkarsak, İtalya'daki seçim sonuçları kaygı verici.

Fransa’nın Le Pen’cileri, İspanya’nın neo-Frankocularından Vox ve Macaristan’ın Viktor Orban’cılarından sonra, dünya genelindeki bu politik ambiyansla seçimlere giden İtalya, Mussolini özlemcilerinin gözdesi, aşırı sağcı “faşist” etiketiyle anılan Giorgia Meloni’ye teslim ediliyor.

Geçtiğimiz haftalarda yapılan İsveç seçimlerinde de benzer durum yaşanmış, aşırı sağcılar parlamentodaki ikinci büyük parti olmuştu.

Gelinen aşamada, İtalya başta olmak üzere Batı’nın tüm demokrasileri el kol bağlı aşırı sağın mevzi kazanmasını izliyor.

Savaş, ekonomik kriz, hayatın her alanında hiçbir şeyin öngörüldüğü gibi gitmemesi, güvensizlik, kaygı ve yarın korkusu seçmenleri popülist, şovmen, hamaset nutukları atan liderlerin, milliyetçi, dinci, gerici partilerin kucağına itiyor.

Türkiye Cumhuriyeti’nin ikinci yüzyılına seçimlerle birlikte girilmeye hazırlanılırken, Parti ve Belediye başkanları, gazeteciler, aydınlar… sorgusuz sualsiz hapse atılırken, tek adam rejiminin gerekleri eksiksiz yerine getiriliyor.

Putin’in, Trump’ın, Erdoğan’ın, Bolsonaro’nun, Modi’nin ruhu Avrupa’yı kaplıyor.

Adeta, sözün bittiği yerdeyiz.

Buna rağmen, korkuyu, yılgınlığı, umutsuzluğu reddedenlerden olduğumuzun bilinmesini istiyoruz.

Her zaman umut vardır. Eğer, güzel şeyler olmasını istiyorsak, buna önce kendimiz inanmamız gerekiyor.

Rusya, Putin’in son seferberlik dalgasına başkaldıran savaş karşıtı protestolarla dalgalanıyor.

İran, molla rejimine meydan okuyan kadınların ayaklanmasıyla kaynıyor.

Seçim arifesinde, Türkiye’deki ötekiler, mazlumlar kardeşçe, birarada eşit yurttaşlar olarak yaşamak istediğini söylüyor.

Artık, demokrasi ve özgürlükler ortak paydasında birleşmek için bir adım daha öne çıkıp, Faşizme inat, en güzeline layık olduğumuz hayata daha bir umut ile sarılıp, mücedelenin en önünde yer almak gerekiyor.

Bu davet bizim…