Aslında bu başlık hiçte içimdeki duyguyu anlatmaya yeterli değildir. Türkçe dilinde, hakareti anlatan, bundan daha ağır bir şey bilmediğim için kullandım. Kadın cinsini hedef seçerek kullanmak aklımdan hiç geçmedi,

Şark toplumunda kahpe denildiğinde, ilk akla gelenin kadın olduğuna şüphe yoktur. Ancak ben bunu cinsiyetten uzak kullanmaktayım. Hayatını sürdürmek için bir iş kolu olarak seçenlere lafım belki olmaz. Ancak kast ettiğim, kendi bedenlerini değil, Kürd halkının, haklarını ve canlarını, kahpece satan “erkek” görünümlü döneklerdir.

İran’da haksız bir şekilde tutuklu bulunan Mustafa Selimi, uğruna 17 yıldır yattığı Kürdistan’a sığındıktan sonra, YNK yöneticileri tarafından eli, kolu bağlanarak İslam rejimine teslim edilmiştir. Bafel, Lahor ve ekibi suç üstü yakalanmıştır. İran idamı bunların ihaneti yanında daha az acı vermektedir.

Katil rejim, Selimi’nin YNK içindeki ajanlarını deşifre etmesini engellemek için hemen boğazlayıp öldürmüşlerdir. YNK’nin yaptığı İran rejimin öldürmesinden daha onursuzcadır. Birçok sitenin duyar duymaz kaynağını öğrenmeden Barzani’ye saldırmaları hiç te ahlaki değildir. Bu KDP’nin tarihinde bu tür olayların olmadığı anlamına gelmemektedir. Güney Kürdistan güçleri elde ettikleri saltanatlarını böyle sürdüreceklerine inanıyorlarsa, yanıldıklarını anlayacaklardır. Her tarafta mevcut askeri üsler ve cirit atan ajanlar orayı cehenneme çevirmek için fırsat beklemektedirler.

Kürd’ün ulusal geleneğinde, kendisine sığınan düşmanı da olsa teslim edilmeyeceği bilinmektedir. Kerkük Şehri İran’a hibe edildikten sonra da bu ekip adeta ödüllendirildi. Güney hükümeti ve Parastın bir soruşturma bile yapmaya gerek duymadı. Bunlar yargılanıp, kendilerine ceza verilmesi gerekirken, bunlarla beraber toplantılar ve ortaklıklar yapıldı. Sadece, kendilerinin daha temiz olduklarını açıklamakla yetindiler.

Eskiden bireysel ihanetler söz konusu iken şimdi örgütsel ihanetler yaşanmaktadır.

Ve Kürdistan’ın dört parçasında da büyük kitleler bu kargaşada yollarını şaşırmış halde bu duruma alışa gelmekte ve kanıksamaktadırlar. Örgütsel rant, düşmanın himayesinde bir yönetici sınıf ve buna bağlı aileler oluşmuştur. 50 yıldan beri her kongrede seçilen bu “burjuvalar” mevcut kazanımları bile sömürgecilerine pazarlamaktadırlar. Her parçadaki Kürd parti ve örgütlerinin birçoğunda kan ve ihanet kokusu gelmektedir. Eskiden mazlumlukları tartışılmaz iken şimdi de fazlasıyla cellatlıkları ile gündem olmaktadırlar. Son olarak Kulp’ta öldürülenler ve Selimi ye yapılan ihanet için bile yeterli kanıtlar değil midir?

Bir parti veya örgütün söylem ve yaptıklarına bakıp Kürde dost olup olmadıklarına siz aklı olan okuyucular karar versin. Eskiden Kürd gençlerini “Bağımsız Kürdistan” talebi ile dağa çıkaranlar, şimdi her şeyden vaz geçip bize iç boş Türk ve Arap demokrasisini salık vermektedirler.

Sadece doğruyu yanlıştan, ihaneti Kürtperverlikten, ayırmak için birkaç ölçü veya kritere baş vurmak yeterli olmaktadır. Buna Kürdçe de pîvandın denilmektedir.
Mesela;
Her ulusun kendi kaderini tayin etme hakkını savunup Kürdistan’ı ve Kürt halkının bir statüye kavuşmasını savunamamak.

Kürd değerlerine ve ulusal sembolü olan Ala Rengini kabul etmeyerek, ona sulandırarak itibarsızlaştırmak, özellikle Kürd bayrağındaki renklerin yerini değiştirip yeni bayrak üretme hevesine kapılmak..

Kürd dilini kültürünün gelişmesine katkı sunmayıp, sadece kendi parti ve kurumlarını hak sahibi görmek.

Kürdistan halkının güvenlik ve savunma gücü olan Peşmerge Ordusu’nu savunmamak.

Kürdün kazanımları olan, Rojava ve Güney Kürdistan’ın statüsü ve yöneticilerini sahiplenmemek, meşru görmeyip, düşmanlık yapmak. İkinci İsrail vs gibi söylemlerle karalamak.

Kürd halkına devlet sahibi olmayı ret edip, sömürgecilerin bayrak, devlet ve parlamentosunu meşru görüp, Kürdlei de temsil ettiğini söylememek.

Sömürgeci dört devletten her hangi birisini kendisine ittifak ve dost görmek..

Kürdistanı dört parçanın birliği ve Kürd halkının ortak çıkarını gözetmeyip, ayrılıkçı politika gütmek…

‘Biz devleti asla böldürmeyeceğiz ve bölmek isteyenlere karşı bir tutkal gibi sömürgecimizle birlikte olacağız’ diyenler ve onu destekleyenlerin konumunda olmak.

Kendi halkının yaşadığı coğrafya olan Kürdistan yerine, kuzey, güney doğu, batı gibi yön belirleyen kavramlar kullanmak. Mesela Rojava Kürdistan’ı yerine, Kuzey Batı Suriye Halkları gibi, Kürdî olmayan bir jargon kullanmak.

Kendi kurumlarının başına, Kürd ten ziyade Türk veya başka azınlıklara ait başkan veya yönetici seçmek veya atamak…

Kürd kitleleri, daha fazla Türk olma, yani, kopyasının aslından daha iyi olduğuna ikna etme çabaları ve Ziya Gökalpçı politikalar. ‘Ben Kürd partisi değilim’ diyen inkarcı ve haramzadelik yapmak…

Tüm bunlar kendileri ile tartışma konusu yapıldığında bunlar taktiktir diyerek kitleleri kandırmak
Bu listeyi oldukça uzun tutmak mümkün…

Bu söylenen ve yapılanlar biraz düşünülmesi halinde cevabını net anlamak mümkündür.

Güney Kürdistan, Milyonlarca diğer parçalarda zulümden kaçıp sığındıkları bir özgür vatandır. Bu denli Kürd ve Araplara ev sahipliği yapma cömertliğini yapanlar, 17 yıldır güneş yüzü görmeyen bir yurtseveri neden teslim etmektedirler?

Neden?

Neden?

Corona virüsün kasıp kavurduğu dünyada her gün binlerce insan ölmektedir.

TC Parlamentosu katilleri, af kapsamına aldığı, Kürd tutukluların ise içerde ölmelerini garantilemek istedikleri bir dönemden geçmekteyiz. Dağda öldürülen Kürd çocukların erimiş bedenlerini kargo kutuları içinde ailelerine gönderilirken, bu hiçbir dini kitapta yok deyip yakınmak ne kadar da çaresiz öldüğümüzü göstermektedir. İktidarı ölüm orucu ile dize getireceğini sanan idealistler, Türk meclisindeki vekillerimiz hiç olmazsa hapishane önlerinde protesto eylemlerinde bulunup, kitlelere cesaret vermelidirler. Aksi takdirde istifa etmelidirler. Bazen mecliste toplantılara başkanlık yaparak dış dünyaya burada demokrasi var imajı verme payandasından vazgeçmelidirler.

Bu denli iğrençliğin sürdüğü Kürdistan coğrafyasında bir de yanı başımızda saplanmış bir siyah kasaturalı ihanet. Bu ihaneti yıllardır kendi ülkesinin gülünü koklamamış, suyundan doyasıya içmemiş, uzakta sırtına kamburluk vurmuş insana ne acı verdiğini ancak Kürd olan bilir..

İhanet acısının verdiği acı, Selimi’nin boğazına geçirilen kenevir ipinin canına verdiği acıdan çok daha ağırdır ve kahpecedir.

Kotan’ın bir şiirinde

Sür mermini kuşkum yok başaracağız..

En güzel türküyü söylemek

En kutsal bıçağı kınında çekmek uğruna

Sökülecektir

Sökülecektir, faşist diktanın kanlı tırnakları

Yolu yok…

London