|
Bir gözlemimi aktarayım:
Çok değil, bir yıl öncesine kadar Türkiye'den arayan dostların çoğu, kederli bir ses tonuyla, ülkenin nasıl yaşanmaz bir yer haline geldiğini, gelecekten umut kalmadığını anlatır, Avrupa'da kalmamızı telkin ederdi. Son bir yılda çok net bir değişim oldu: Artık neredeyse her arayan, gayet canlı bir ses tonuyla, bu dönemin kapanmak üzere olduğunu anlatıyor, dönüşe hazırlık yapmamızı tavsiye ediyor. Sadece bu bile, ülkede iktidarın pozisyonunun ve ona bağlı sosyal psikolojinin nasıl dönüştüğüne dair fikir veriyor.
"Bu adam kazanmayacağı seçimi yapmaz", "kaybetse de bırakmaz" sözlerini duymaktan illallah demiştik. Bunlar da tamamen azaldı. Ama şimdi de yerini başka sorular aldı: mesela, "Gidecek de nasıl gidecek?" Ya da şu: "Kan dökmeden gitmeyecek"...
Bu sonuncusunun sokak sohbetini aştığına tanık oluyoruz şimdi... Kılıçdaroğlu'nun siyasi cinayetler işlenebileceğinden kaygı duyduğuna dair açıklaması, konunun ciddiyetinin yeni bir göstergesi... Buna, bir süredir ortalıktan çekilen Alaaddin Çakıcı'nın yeniden siyaset sahneye dönmesini ekleyin. Peşine bir de Sedat Peker'in, kendisinin ve bazı muhalif gazetecilerin de dâhil olduğu bir ölüm listesinden söz etmesini koyun.
Eğer korku salıp bir dehşet havası yaratmak istiyorlarsa, bunun başarı şansı sınırlı olur. Ama iktidarın gerçekten böyle bir planı varsa bunu açık etmekte yarar var elbette. Lakin yetmez. Şimdi başta muhalefet olmak üzere herkesin, Erdoğan'ın böyle bir intihar denemesi karşısında ne yapacağını düşünmesi, planlaması ve bu olasılığa karşı hazırlanması lazım... Gerçekten devrileceğini anlayan iktidar, seçim öncesi bir dizi suikastla ülkeyi bir kaosa sürüklemeye, bir tür iç savaşı tetiklemeye kalkışırsa muhalefetin buna karşı bir planı var mı? Halka, "Siz onlara uymayın. Sakin kalın. Evinizden çıkmayın" demek yetecek mi? Yoksa bu tür bir intihar dalışına karşı toplu bir duruş, ciddi bir önlem, somut bir siyasi karşılık düşünüyorlar mı?
Son ve en zorlu tura girerken karşımızdaki en önemli soru bu...
|
