|
Her sarayın dalkavukları vardır.
Tarihin her döneminde her hükümdar, tahtını methedecek, kendisini eğlendirecek, iktidarını yüceltecek sadık şakşakçılar, eyyamcı şarkıcılar arar.
Her dönem de, bu role gönüllü talip olan, saraydan beslenen, krala methiye yazarak yaranmaya çalışan yağcı şarkıcılar, cilacı oyuncular çıkar.
Dolayısıyla Saray'dan son gelen iftar görüntülerinde yeni bir şey yok. 12 Eylül'de Kenan Evren'in kapısında kuyruk olanlar, şimdi kendilerine yeni bir Sultan buldu, oraya kapılandılar.
Ekonomi krizdeymiş, halk açlık sınırındaymış, cezaevlerinde işkence varmış, ülkenin bir kuşağı harcanmış umurlarında değil... Batmakta olan geminin güvertesinde, kaptanla fotoğraf çektirmenin keyfini yaşıyorlar. İsimlerinin "karanlık bir devrin çalgıcıları" olarak anılacak olmasından da zerrece rahatsızlık duymuyorlar. Bu da olabilir. Biliyoruz ki, bir kısmının çıkar ilişkisi var. Bir kısmının ödenecek kumar borcu var. Bir kısmı zaten her dönem güce tapan cinsten... Bir kısmı, gerçeği gördüğü halde gözden düşmeyi göze alamıyor; fotoğraflarda arkada durmaya çalışıyor. Fakat dikkat ederseniz, Erdoğan'ı alkışlıyor, ama onun alkışlayacağı bir eser ortaya koyamıyorlar. O fotoğraftaki oyuncuların sinemada bir başarısı yok. Şarkıcılar dinlenmiyor, diziciler izlenmiyor. Müşerref Akay'ın 12 Eylül faşizmine katkısı kadar bir katkı bile yapamadılar AKP iktidarına... O yüzden Erdoğan, kültür alanında hegemonya kuramamaktan yakınıp duruyor ya...
O kadar yağlanmak anca tahtı parlatır, ama halk açken saraydan yayılan o şaşaa, olsa olsa Sultan ve şakşakçılarına nefreti artırır.
Neyse ki Türkiye'nin, bunca baskıya rağmen doğru bildiğini söylemekten çekinmeyen, onca tehdide rağmen lafını esirgemeyen gerçek sanatçıları var. Onlar batan geminin güvertesinde değil, Adliye koridorlarında fotoğraf çektiriyor, ama bugünkü duruşlarıyla, dün olduğu gibi yarın da itibar göreceklerini, en iyi onlar biliyor.
|
