|
Bugün şahsi görünen, ama pek öyle olmayan bir konudan bahsedeceğim:
4 yıl önce, 6 Mayıs günü silahlı saldırıya uğradım. Tam mahkemenin, hakkımızda karar vereceği gün... Çağlayan Adliyesi'nin önünde... Yani Türkiye'nin en iyi korunan yerlerinden birinde...
Saldırgan 2 el kurşun sıktı; ama eşimin müdahalesi sayesinde kurşunlar bana gelmedi; yerden sekip bir meslektaşımı yaraladı. Bu kadarını biliyorsunuzdur. Ben, sonrasını anlatmak istiyorum:
Saldırgan Murat Şahin, Emniyet'teki ifadesinde saldırıya tek başına karar verdiğini söyledi. Ama polis, birkaç gün içinde azmettirenleri buldu. Saldırganla 87 kez telefonla konuştukları saptandı. Saldırgana silah ve para veren 2 kişi gözaltına alındı.
Olay hemen aydınlanmıştı. Ancaaak... Malum el, o aşamada devreye girdi. Bir hafta sonra Sulh Ceza Hâkimi, azmettirmekle suçlanan iki sanığı serbest bıraktı. Bırakan hâkimin adı, İsmail Yavuz'du. Tanıdım tabii: Benim tutuklayan hâkimdi.
Sonra savcı, saldırgan hakkında ruhsatsız silahla kasten öldürmeye teşebbüsten, 47 yıla kadar hapis istemiyle dava açtı. İlk duruşmada, Murat Şahin, devlet büyüklerinin beni suçlayıcı sözlerinden etkilenerek cezalandırmak istediğini söyledi.
Sonrasına inanmanız zor:
Saldırgan, 5 ay sonra tahliye edildi. İstanbul'un orta yerinde, güpegündüz, bir gazeteciye kurşun sıkan, bir gazeteciyi yaralayan, 47 yıl hapsi istenen saldırgan, 20 hafta içerde kaldıktan sonra salıverildi.
Dava Ekim 2018'de bitti. Azmettirenler beraat etti. Saldırgan, "saldırısı teşebbüs aşamasında kaldığından" ceza almadı. Bana silah sıkmaktan değil, ruhsatsız silah taşımaktan 10 ay hapis, 4 bin 500 lira para cezası aldı. 5 ay yattığı ve "iyi hal indirimi" uygulandığı için tekrar hapse girmedi. Para cezası da, ödemekte zorlanmasın diye 20 taksite bölündü.
Şimdi sorarım size:
Adliye önünde gazeteci vurmanın bedelinin taksitle 4 bin 500 lira olduğu, katillerin el üstünde tutulduğu bir ülkede gazeteciler güvende midir? Kalem tutanların içerde, silah sıkanların dışarda olduğu bir ülkenin yarını olabilir mi?
|
