Düşünün:
      Çocuklu bir ailesiniz. Evde otururken aniden bir haber geliyor ve eşinizle bir yere gitmek zorunda kalıyorsunuz. Çocuğunuzu kime teslim edersiniz?
      Turgut Özal döneminde yapılan bir kamuoyu araştırmasında, meslek gruplarının güvenilirliğini ölçmek için deneklere bu soru sorulmuş. Listede öğretmen, doktor, mühendis, polis gibi meslekler varmış. Ancak birinci sırada imam çıkmış. 1980'lerde Türkiyeli ortalama bir aile, en çok din adamına güveniyormuş.
      Geçen gün MAK Araştırma'nın sahibi Mehmet Ali Pulat, bu araştırmayı hatırlattı ve aynı soruyu günümüz Türkiyesi'nde yeniden sorduklarını söyledi. Sonuç şaşırtıcı:
İlk 10 meslek grubunda, dinle anılan tek kişi yok artık:
Ne imam, ne müezzin, ne Kur'an kursu hocası...
      Neden peki? Pulat diyor ki:
      "Toplumda dine, dindara güven eridi de ondan."
       Tamamen din referansıyla iktidar olan ve 20 yıldır din siyaseti yürüten bir parti için ne kadar ibretlik sonuç değil mi?
Dini siyasete buladıkça, siyaseti dinin hizmetine verdikçe, camileri parti propagandası için kullanıp vaazlarda muhalefete küfrettikçe din adamını itibarsızlaştırdılar.
Kur'an kurslarından yükselen çocuk feryatlarını bastırarak, ahlaksız imamları cezalandıracaklarına kollayarak, tarikatları bürokraside yarıştırarak, Diyanet İşleri Başkanı'ndan Şeyhülislam yaratmaya kalkışarak, imamın güvenilirliğini yok ettiler.
      "Her cuma sallıyorum bir ayet" diye Kur'anla dalga geçeni elçilikle ödüllendirdiler. Dini, geçim kapısına dönüştürüp mahalle baskısı için kullandılar. "Bir lokma bir hırka" tevazuunun yerine şatafat tutkusunu koyarak, inancı akılla yarışa sokarak, dine de, inanca da zarar verdiler. Partilisi, diyanetçisi elele verip adeta ateizme çalıştılar. Sonuçta İslam'ı iktidar yapmaya çalışırken halkı hepten dinden soğuttular.
      Siz, siz olun, aniden evi terk etmeniz gerekirse, nasılsa çevrede işten kovulmuş bir akademisyen vardır; yine çocuğunuzu ona emanet edin.

Can Dündar