Semavı dinlerde Şeytan olgusu, günah mekanizmasının tamamlayıcısı rolüne sahiptir. Şeytan kavramı günahla özdeşleşir. Semavi dinlerde en büyük günahların kaynağı Şeytan'dır (İblis). Tanrı'ya karşı çıkarak ilk insan Adem’in önünde eğilmeyen Şeytan, insanlığın düşmanı ilan edilir. Şeytan, intikam için ilk kadın Havva’yı kullanarak Adem’e günah işletir ve cennetten kovulmalarına neden olur.

Böylece insanla Şeytan arasındaki ezeli mücadelenin mitolojik örgüsü günümüze kadar geliştirilerek sürdürülür. İslam'ın kılıç zoru ile yayılmasından sonra İslam kaynaklı zulme isyan edenler, Şeytan'la işbirliği yapmış Tanrı'ya ve devlete düşman gibi lanse edilmişlerdir. Böylece dinsel örgü, yukarıdaki Tanrı ile aşağıdaki temsilcisini besleyecek şekilde ince ince örülmüş olur. Semavi dinlerde günahkarları-kafirleri Şeytan'ın yönettiğine "dürttüğüne" inanılır. Bu inanış bir yandan devleti meşrulaştırırken öte yandan güvenliğini sağlar. Şeytan ve Tanrı insanları köleleştirmekte kullanılan en büyük korkudur. Tanrı sevgi ile korkunun bileşimi iken Şeytan sadece korkuyu simgeler.

Devlet-Tanrı özdeşliği sevgi ve korkuyu zorunlu kılarken, devlet karşıtlığı Şeytan'la özdeşleştirilerek günahların en büyüğü olarak gösterilmiştir. Şeytan korkuyu ve başkaldırıyı temsil ettiğinden böylece aşağıdaki temsilcilerine karşı çıkan herkes Şeytan'la iş birliği yapmış gibi muamele gördü. Suç-Şeytan ilişkisi devletin korkunç yüzünün arka planda kalmasını sağladı. Şeytan-cehennem azabı korkusu büyük bir güce sığınmayı gerektirir. Bu güç Tanrı ve temsilcisi devlettir.

Aleviliğin asırlarca İslam çoğrafyası içinde baskı ve yasaklara, kimi zaman da katliamlara maruz kalması, büyük sorunlar yaşamış olması, içlerinde ''Esas müslüman biziz” diyen, Hınzır Paşalar yaratmıştır. Bütün bunlara rağmen Alevilik, sağlam örgüsü, güçlü felsefesinden dolayı fazla dejenere olmadan günümüze kadar gelmesine neden olmuştur.

Alevilik insan, akıl eksenli bir inançtır. Tanrı'yı, insanı, doğayı anlamak ve açıklamak akla müracaatı gerektirir. Akılla izah edilmeyen hiç bir şey Alevilikte yer almaz. Günlük yaşamda insana yabancı her şey Aleviliğe de yabancıdır. Alevilikte “La Mekân” yoktur. Buna rağmen ısrarla birileri Aleviliği hurafelerle bezemek istiyor.

Son günlerde kimi iblisler Aleviliği kendi ekseninde kaydırmaya çalışiyor. Pir ve dede olduğunu söyleyen kimi şeytanlar Alevilikte cennet-cehennem olduğunu iddia etmeye başladılar. Bu kişilere göre "Esas Müslüman'' Alevilermiş. Bunlara diyeceğim, "Bre iblisler bin yıldır bu topraklarda binlerce Alevi'nin kanına girdiniz. Öbür dünyayı işaret edip bu dünyanın tüm nimetlerinden faydalandınız. Yetmez mi artık?

Biz Aleviler diyoruz ki; "Burada rahat bırakın bizi, öbür dünya sizin olsun. Cenneti de cehenne mi de... Alın tepe tepe kullanın!'' Biz hakikat dediğimiz gerçeğin peşindeyiz. Daha yaşanılır, daha kolay, daha sıcak bir dünyanın... Yunus Emre’nin belirttiği gibi, "Cennet cennet dedikleri Birkaç köşkle birkaç huri İsteyene ver anları Bana seni gerek seni"