Lafa gelince, 'ilimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır' sözünü ağzından düşürmeyen sözde inanç önderlerinin bilimden, araştırmaktan, sorgulamaktan, okumadan, öğrenmekten ısrarla kaçmaları, kendi cehaletlerinin mağralarına sığınıp oradan üzerimize taşlar yağdırmaları karşısında artık açıktan tavır alarak bir cehaletle mücadele hattı oluşturmanın gereğine inanıyorum.

Eğitim yok, entellüktüel kapasite yok, meslek yok... Ne tarih, ne teoloji ne ne erkan bilgisi var.

Önlerine rahle koyup üzerine açtıkları dosyadan sözde yol yürütenlere ne denir?

En tehlikelisi de bunlar. Cahiller ve cahilliklerinin farkında değiller.

Bilgi yok, kirlenmiş bir bilinçle iş yürütüyorlar.

Tek geçer akçeleri çakma senetleri, doğmatizm ve hurafeler olan bu zatlar nasıl inanç önderi olup topluma yol gösterecek, onu aydınlatacaklar?

Bu duruma uygun çok güzel bir Tahtacı deyişi var:

Kendisi muhtaç-ı himmet bir dede

Kanda kaldı gayriye himmet ede…

Malesef bu durum giderek yaygın bir hal alıyor. Örgütlerimiz, aydınlarımız cehaletle, bilgisizlikle mücadele etmek yerine onun önünde secde ediyorlaar.

Peki bilgi yoksa bilinç nasıl gelişecek?

Peki bilimsel bilgi nasıl üretilecek?

Toplum olarak bir bilgi üretme çabamız var mı?

Şimdi siz söyleyin şaşkın şaşkın gezen cahillerle mi varolacağız?