2026 yılı, Osmanlı'nın "Vaka-i Hayriye" olarak adlandırdığı 1826 saldırılarının 200. yılıdır.

Devlet kayıtlarında/arşivlerinde "hayırlı" olarak tanımladığı bu süreç, KIZILBAŞ/Aleviler ve Bektaşiler açısından bir saldırının, bir inanç kırımının ve Serçeşme'ye yönelik sistemli müdahalenin adıdır.

1826 tarihi yalnızca Yeniçeri Ocağı'nın kaldırılması değildir.

1826 tarihi Bektaşi Tekkeleri'nin kapatılması, vakıflarına el konulması, inanç önderlerinin sürgün edilmesi, dergâhların devlet denetimine alınması ve Kızılbaş/Alevi öğreti ve Yolu'nun gelecek kuşaklara özgün hâliyle aktarılmasının engellenmesidir.

Bu nedenle Osmanlı tarih yazımının "Vaka-i Hayriye" olarak tanımladığı bu süreç, bizler için "Vaka-i Şer" dir.

1826 sonrasında yalnızca Bektaşi Tekkeleri kapatılmamış, Kızılbaş/Alevi inancının Serçeşmesi olan Hacı Bektaş Dergâhı da devlet eliyle dönüştürülmeye çalışılmıştır.

Dergâhların yönetimi devlet denetimine geçirilmiş, halkın dergâha gönderdiği Hakkullahlar gasp edilmiş, Kızılbaş/Alevi ve Bektaşi erkânları, eğitim anlayışı yok edilmek istenmiştir.

Amaç, yalnızca bir dergâhı yönetmek değildir.

Amaç, Serçeşme'nin kültürel, inançsal konumunu ortadan kaldırmak ve yerine devletin uygun gördüğü inanç anlayışını yerleştirmektir.

Bu nedenle, Hacı Bektaş Dergâhı'na yapılan müdahale, bütün Kızılbaş/Alevi toplumunun ortak hafızasına yönelmiş tarihsel bir saldırıdır.

Kızılbaş/Alevi toplumu açısından 1826 tek başına değerlendirilemez.

Bu saldırılar; Selçuklu döneminde başlayan, Yavuz Sultan Selim döneminde hızlanan, Kuyucu Murad Paşa'nın Anadolu'da yürüttüğü katliamlarla devam eden ve farklı dönemlerde değişik yöntemlerle sürdürülen inkâr, baskı, yok etme ve asimilasyon politikalarının devamıdır.

Tarih boyunca yöntemler değişse de, hedef asla değişmemiştir.

Bir dönem kılıçla yürütülen saldırılar, başka bir dönemde dergâhların ele geçirilmesi, vakıfların gasp edilmesi inanç ve kültürel değerlerin dönüştürülmesi yoluyla sürdürülmüştür.

Kızılbaş/Alevi hafızası bu sürekliliği açık biçimde görmektedir.

Özellikle; Hakka Uğurlama Erkânları'nda görülen Kızılbaş/Alevi yoluna uygun olmayan "cenaze namazı" pratikleri, o dönemlerin bir sonucudur.

Bu pratiklerle erkân yürütenler bilmelidir ki; Nakşibendî Tarikatı'nın Yol'umuzu yok etmek için uyguladığı pratikleri sürdürmektedirler.

Aradan iki yüz yıl geçmiş olmasına rağmen, zihniyet değişmemiştir.

Bugün de siyasi iktidar, Kızılbaş/Alevi inancına devlet eliyle müdahale etmektedir.

Kültür Bakanlığı'na bağlı Alevi-Bektaşi Kültür ve Cemevi Başkanlığı da bu anlayış doğrultusunda kurulmuştur.

Kızılbaş/Alevi dili kullanılarak, farklı inancın pratikleri bütün erkânlarımıza yerleştirilmek istenmektedir.

Ancak herkes şunu bilmelidir ki;

Hiçbir siyasi iktidar, hiçbir yasak ve hiçbir baskı Kızılbaş/Alevi Yolunu ortadan kaldıramamıştır ve asla kaldıramayacaktır.

Çünkü Yol; Kızılbaş/Alevilerin gönlünde, dilinde, deyişlerinde, nefeslerinde ve hafızasında yaşamaktadır.

Ve bir kez daha ısrarla diyoruz ki;

Başta Hacı Bektaş Veli Dergahı olmak üzere,

Dergahlarımızı Bize İade Edin!

Elinizi İnancımızdan Çekin!

KAYSERİ HACI BEKTAŞ VELİ KÜLTÜR VAKFI

KAYSERİ HACİ BEKTAŞ-I VELİ KÜLTÜR DERNEĞİ

ALEVİ BEKTAŞİ FEDERASYONU

Abbas Tan