Kadim zamanlardan gelen, Sümer uygarlığına kadar dayanan zengin bir tarihi,  kültürü ve kendine özgü rituelleri olan, insanı  kăbe olarak değerlendiren, sevgi odaklı, aşk odaklı, vicdan odaklı bir öğretinin bu Anadolu topraklarının  mozaik kültürüne ve inançlarına kattığı zenginliği göremeyecek kadar,  gerçeğe gözlerini kapamış, kulaklarını vicdanlarının sesine kapatmış bir toplumda görünmez olmak, duyulmaz olmak, hissedilmemek bir Alevi olarak içimi acıtıyor. Oysa ki hümanist karakterli bir inanç sistemi olarak, tarih boyunca ezilenlerin, mazlumların, yoksulların yanında yer almış bir öğretinin bireyleriyiz. Yani hakk'tan, eşitlikten, adaletten yanayız.

“Cesaretin, eli tabancalı biri olduğunu sanmanı istemem. Mertlik baştan yenik olduğunu bilip de çabalamak, olacakları gögüsleyebilmektir. Binde bir kazanırsın, ama kazandığın da olur. " der .Harper Lee.

Alevi tarihi,  sistemli asimilasyona ve diskriminasyona tabi tutularak bir yanıyla asimilasyon ve katliamlar tarihidir, diğer yanıyla da isyan ve direnişin, boğun eğmemenin tarihidir diyebiliriz..Koçgiri katliamından Dersim soykırımına, Maraş’tan, Sivas’a, Çorum’a, Gazi ve Gezi katliamlarına kadar…

Baştan yenik olduğumuzu bilerek mert olduk, dik durduk. Tarihler boyunca ezildik, eğilmedik. Ezildikçe, vuruldukça çoğaldık, çoğalttık içimizdeki sevgiyi...Üfledik barış diye...Iyilik için savaştık. Sivas‘ta yandık, kül olduk...Küllerimizden doğduk Anka Kuşu misali. Kanayan yaralarımıza kendimiz merhem çaldık Asla tarihselliğimizden, özgünlügümüzden, öğretimizden ödün vermedik. Bundan sonra vermeye de  hiç niyetimiz yok.

Biz, Aleviler Hallac- ı Mansur felsefesinin, Pir Sultan Abdal duruşunun, Hünkãr Bektaş Veli hümanistliğinin sözcüleriyiz. Bize haksızlık edene, biat ettirmek istenen düzene meydan okuyan, boyun eğmeyen, öğretisinden ve duruşundan ödün vermeyen  onurlu insanlar olup,  Kamil İnsan olmayı hedefledik, yola yolcu olduk... Bizler, 'Riza Şehri" inancında olduğu gibi varoluşumuzun esasını rızalık olarak açıklarız. Bu, Rıza Şehri‘ndeki yaşamda evrensel değerleri yaşatmak isteriz.Ve bu değerlerle kabül görüp, yaşamak da isteriz ."Eşit Yurttaşlık Hakları"  isteriz, inancımızı kendi değerlerimizle, kendimiz yorumlamak isteriz. Bize dayatılan, asimile edilmiş, herhangi bir inanca yamanmış şekilde tanımlamayız kendimizi. Ve tanımlatmayız da. Zorunlu din dersleri ile Inanç özgürlüğümüzü  ihlal ettirmeyiz. Karanlığa sığınarak kapılarımıza çarpıları koyabilirsiniz. Biz ki aydınlanmaya,  ışığa çerağımızı uyandırmaya devam edeceğiz…Bundan önce olduğu gibi, bundan sonrada bu çerağ, bilim için, adalet için, barış için, sevgi için, insanlık için biz yaşadıkca yanmaya devam edecek…Zira Rıza Şehri eşitlerin şehridir. Bütün canlı ve cansız varlıklara saygı gösterilir.Ağaca, akan suya, dağa, taşa...Alevilik Ütopyası olarak Rıza Şehri“nde ateşin, suyun, ağacın, yağmurun, kurdun,kuşun, börtü böceğin canlı cansız her şeyin kardeşliği hedef alınır.

Christine de Pizan 1400 yıllarda yazdığı " İlk Kadın Ütopyası' adlı kitabında, Akıl, Hak ve Adalet erdemlerini simgeleyen üç bilge kadının yardımı ile ütopik bir kentin kurulması için  sorular sorup  insanları düşünmeye, ellerini vicdanlarına koymaya ve kendilerini iç hesaplaşmaya davet eder.

Bu bağlamda, tarih boyunca asimile edilmeye çalışılan farklı inançların, bu coğrafyada özgürce yaşamasına izin verilmemesi için, korku politikaları ile aidiyet duygusundan uzaklaştırılarak, kendi özünden ayrıştırmak istenenilen bu toplumu, hala yok sayarak, din derslerini mecburi kılarak, bir inancı, başka bir inanç sahibine zorla, korku politikaları ile dayatmak ne kadar insani, ne kadar insan onuruna,  devlet onuruna yakışır? Bu soruları sormaya ve cevap aramaya başlayarak belki de özlemini çektiğimiz ütopyanın, Rıza Şehri“nin hep birlikte temellerini atabiliriz. Biz farklı renklerde,  farklı dillerde, farklı inançlarda, farklı tercihlerde, farklı etnik gruplarla, farklı cinsiyetlerle ama birlikte güzeliz...Çünkü biz halkız...biz ezilen, sömürülen sınıfa aitiz. Bizim artık elele verme zamanımız geldi, bu özlemini çektigimiz ütopyayı gerçek kılmak adına…

Zeliha ALTUNTAŞ