Sevgi insanın özü olduğu gibi yaşamın da özü ve en önemli gerçeğidir. Çünkü maddenin düşünceye dönüşmüş hali olan insanın, insan olma yolunda milyonlarca yılda kazanmış olduğu en değerli yeteneklerden biridir. İnsanın yapısı gereği, barışçı, sevecen, kanaatkâr, sosyal bir kimlik olduğu düşüncesinden yola çıkarak, hayatımızı bu gerçekler üzerine kurmadan ve gerçeklere uygun yaşamadan diğer insanlarla, birliğe, sevgiye ve dostluğa ulaşamayız. Sevgide yoksun iman ile ancak birbirimizi katleder, gözyaşına ve anaların feryatlarına sebep oluruz. Sevgi gerçekler içinde yaşar. Bu gerçekte maddenin düşünceye dönüşmüş hali olan insanın milyonlarca yıllık süreç içinde değişim ve gelişim ile bugünkü seviyeyi yakalamış olmasıdır. Sevgiyi gerçeklerden uzaklaştırıp riske atmamak gerekir. Bu risk, milyonlarca yılda ve zorluklarla kazanılmış bu değerli özelliklerin, ''ol dedi oldu'' söylevi ile dinlerin basit kurallarına heba edilmesi ve sevgiden yoksun iman ile doldurulmuş düşünce yapısı ile yaşamın anlamsız ve değersiz yapılmasıdır.

          Huzur, mutluluk, sevinç ve coşku yalnızca sevginin egemen olduğu yerde insana yoldaş olur. Sevgi dolu bir düşüncede haksızlık, hukuksuzluk barınmaz. Farklı düşüncelere saygısı olmayan ve farklı düşüncede ki insanları fiziki olarak ortadan kaldırmaya çalışan, dinin basit kuralları ile doldurulmuş sevgiden yoksun iman ile yaşamını şekillendirmeye çalışanlar yerine, diğer insanların görüşlerine, düşüncelerine, sözlerine ve fikirlerine en derin saygı duyulur. Dinin basit kuralları ile sevgiden yoksun imanla yaşamı şekillendirmeye çalışanların, katliamlara, gözyaşına ve anaların feryatlarına sebep olduğu yerde, sevgi dolu bir insan kavga istemez, kişisel çatışmalara olanak tanımaz, yaptığı işte, söylediği sözde yanlışa yer bırakmaz. Sevgi dolu insanlar kalem ve kâğıt ile yaşamı anlamlı ve değerli yapmak için yarış yaparlar. Eğer hayatınız sevgiyle akıyorsa, yolunuz doğru ve aydınlıktır; evrenin doğal akışı içinde en doğru şeyler kendiliğinden önünüze gelir. Sevgiyle dolu insan engelsiz yaşar, önüne çıkan engelleri kolay aşar.    

         Hayatın zorluğu, farklı fikirlere saygısı olmayan dinin basit kuralları ile sevgiye koşullar koyduğumuz, ayırım yaptığımız ve sevgimizi gölgeleyecek şeylerle uğraştığımız, geçmişin aklıyla üretilen dinin basit kurallarına bağımlılıklar edindiğimiz zaman ortaya çıkar. Evrende görevi, işlevi ve yararı olmayan hiçbir şey bulunmaz. Ancak biz, dinin basit kuralları ile edindiğimiz sevgiden yoksun iman ve kendi ayırımcı düşüncemizle, kendimizden olmayanlar için kötü, zararlı, çirkin, kâfir, gavur, zındık, dinsiz diye sıfatlar veririz. Kendi değerlendirmelerimizle hayatımızı zorlaştırır ve sürekli olarak kendimize düşman yaratırız. Dinin basit kuralları ile kendimizi hâkim, savcı zanneder insanları yargılar, suçlar, hükümler verir, katli vaciptir der, ilişkilerimize koşullar koyar, hayatımızı her gün biraz daha zora sokarız. Sevip, sarılıp insanlarla birlikte olmak dururken, kıskanır, kavga çıkarır, kin tutar, küs kalırız. Esirgemeden vermek, paylaşmak, cömert davranmak yerine hesap yapar, karşılık bekler, alçaldıkça alçalırız; yaşama lezzet katacak şeyleri, sevgimizi gölgeleriz. Kinin, kıskançlığın, korkunun olduğu yerde, Yaşama güzellik ve zenginlik katacak ortamı bulamayız.

          Sevgi gölgede kalıp geriye çekildikçe, yaşamda aklı yok sayan, farklı fikirlere saygısı olmayan, ganimet ile beslenen dinin basit kurallarının yani çıkarın egemenliği artar. Sevgi ve akıl dengesinin bozulması başta hak, hukuk, adalet olmak üzere toplumdaki dengeleri bozar. Sevgisiz ortamlarda dinin basit kuralları ile kavga, mücadele, şiddet içinde yaşayanlar, dünyayı savaşlara sürükler, katliamlara, gözyaşına ve anların feryatlarına sebep olabilir. 

          Sevgi yaşamın her yönünü etkileyen yüce bir duygudur. Sevilen bir şeye veya insana bağlı olmaktan çok öte bir şeydir, insanın özüdür. Sevgi içinde yaşayan insanın düşüncesi, tüm evrene, her şeye, her varlığa tüm insanlığa açıktır. Kendini odak noktası yapmaktan uzak durur, odağında diğer insanlar vardır. Empati duygusu gelişmiştir. Sevdiği her şeyin, her insanın iyiliğine, gelişmesine, ilerlemesine yönelir. Kendinin olduğu kadar başka insanların da ruhsal erginlik ve olgunluk yolunu paylaşması için çalışır. Sevginin; maddenin düşünceye dönüşmüş hali olan insanın milyonlarca yılda kazandığı yüce bir içsel değer olduğunu bilir; hak, hukuk, adalet, şefkat, merhamet ilkeleri içinde erdemli bir yaşam sürdürür. Sevgiyi gelişme yolunda heyecan verici bir kaynak olarak görür. Sevgiyle zenginleşen insanın, insana özgü değer ve yetenekleri, kendi düşünce yapısının aydınlığı içinde hızlı gelişir, yaşamını güzelleştirir. Severek, sevilerek yaşamak hayatın en kolay yoludur.

           Sevgi ile beslenen dürüst insanlardan oluşan toplumun sırtı yere gelmez. Sevgiden yoksun iman ile yaşamı şekillendirmeye çalışan geri kalmış toplumlarda kurnaz bireyler öne çıkarken, sevgi ile beslenen gelişmiş toplumlar kurnazlığı aklına bile getirmeyen, yasa ve kurallara uygun bireylerden oluşur. Sevgiden yoksun iman ile yaşamını şekillendirmeye çalışan toplumlarda insanlar kurnazlıkta adeta birbiriyle yarış ederler.

   Düşünsel acılarımız ister ilişkiler alanında, ister sağlık, meslek ya da başka bir alanda olsun, sevgi orada etkin bir güç, bir şifa ve yanıttır. Dünyanın şifaya kavuşturulmasında sevginin niçin öylesine gerekli bir unsur olduğunu daha derin bir biçimde anlamaya başladığımız andan itibaren, hayatımızı içsel ve dışsal olarak nasıl yaşayacağımız konusunda bir değişim-dönüşüm gerçekleşecektir.

                                                                                                            Cafer Akkaya

                                                                                                                          Aralık 2019