Ne yazık ki Türkiye’de gazetecilik her gün itibarsızlaşıyor. İletişim fakültelerinde bin bir emekle diplomalarını alıp mezun olan gazeteciler iş bulmakta zorlanıyor. İlkokul mezunu insanlar gazeteciyim deyip işin patronu oluyor.

Bu alanda iş bulmakta olan gazeteciler her ne kadar şanslı olsa da emekleri bir bir sömürülüyor. ‘Gazeteciyim dese’ bile taşeron bir işçi gibi bir yandan sigortası yapılmazken, diğer yandan kendi yazdığı habere başkalarının adı geçiyor. İşin en üzen tarafı ise başkalarının adının geçtiği haberde ki şahıs gazetecilikle hiç alakası olmayan ve birkaç kuruş parasına güvenip sırf basından sigortası yapılsın diye gazete patronlarına her ay belli miktarda para ödüyor.

Fikirlerin cezalandırıldığı bir ülkede, Muhabirin emeği değersizleşirken maaşlar, düşmüş de düşmüş

Bir diğer sıkıntıda Muhabirlik ‘gençlerin yaptığı önemsiz bir iş’ gibi algılanmaya başlanmış. Zaten birçok büyük gazete de muhabir sayısını azaltmış. Beş yıl önce 30 kişi çalışan istihbarat servislerinde iki üç kişi kalmış. Muhabir emeği değersizleşirken maaşlar, düşmüş de düşmüş.

Bu kadar gazetecinin cezaevinde olduğu bir ülkede Basın özgürlüğünden söz edilemez 

Türkiye’de siyasi iktidarların medya ile ilişkileri de her dönem sorunlu olmuştur. Gerek yasal düzenlemelerin yetersizliği gerekse özgürlüklerin kısıtlayıcı bir anlayışla yapılmış olması hem basın çalışanlarının işini yapması hem de temel haklardan olan ifade özgürlüğü önündeki en büyük engellerden biridir. Buna bir de doğrudan gazetecilere yönelik tehdit ve baskılar eklenince Türkiye basını ve vatandaşların haber alma hakkı açısından karanlık bir tablo ortaya çıkmaktadır. Son yıllarda basına yönelik baskılar Türkiye halklarının içinde bulunduğu durumu “karanlık tablo”dan da vahim bir duruma doğru itmiştir.