Bir Ramazan daha, sözüm ona topluca merhamete büründük yine.

Ne hikmettir ki, bir sene, bir aydan ibaretçesine yine tavırlarımız kahbece ve yine zalimce.

Bulaşıcı bir hastalıkçasına, sen, ben, o, bizler aynı genin pençesinde

Utanmadık, arlanmadık, mazluma yine darbeyi koca koca attık, sinsice.

Bazen inceden inceye nameler sıraladık, bazen de kaşımızı çattık, sesimizi yürek yemişcesine  çıkardık.

Kimbilir kaç gönülde ne yaralara tuz bastık, ve acıtarak kanattık.

Hani çok iyi insanlardık ya, en iyi işlere attığımız imzaları siyah kalemlerle bezedik edepsizce!

Vicdan denen kafeste, tek gözlü doymayan nefis canavarını, bıkmadan usanmadan besledik.

Eserimizle gurur duyarcasına, birde üstüne göğsümüzü gere gere de iç çektik.

Yani sözün kısası, bizler iki ayaklı canavarken, kendimizi melek ilan ettik.

O canavarlık oyununda, birbirimizle resmen yarıştık, etrafımızı tenkit ettik, söylendik.

Zirvede kim daha çok kalır bu yarista bilinmez amma,

İki göz ile, izan düşman olmuş, kor gibi yanan o dergahta!

Şiddetli bir fırtınayla, yok etmek içten bile değil, hükmetmemek biçare,

Fikir ile zikir, nasıl uyuşmaz anlayamazsın, köle olduğun o kafeste!

Nefis denen o sesle, hayalleri kisvende sıralarsın.

Gerçek olan herşeye gözlerini kapar, ağmacasına etrafına bakarsın.

Ah be dünya ah, nedir tam olarak istediğin bilmem ki?

İdrak yetmiyor anlamıyor sanki, iflah olmaz bu bedevi,

Sen ve nefsim olduk sanki iki kafadar zalim gibi.

Gel beni azad eyle ey gönül, huzuru arar bu derun,

Gecem gündüzüm birbirine girmiş, uzlaşmamakta bu mel-un!

Ya bu dünyada ki iki ayaklı canavara haddini bildir ey YARAB,

Ya beni iyi kullarından yana sakla, yada beni zalimlerle sınama!

Haydi bire zalimler, cürümünüz kadar yer yakarsınız,

Dünyada ki ateşinizi, gittiğiniz yerde de bulacaksınız!

Söylenen sözleri es geçme sakın, bu dünya hakikattir,

İdrak etmediğinin bedelini, kendi mahşerinde ödeyecektir!!!