Uzaklara dalıp dalıp gidiyorum adını bile koyamadığım sezişlerin ardından.

Aşk mı, sevdamı, hayranlık mı, nedir derseniz cevaplayamıyorum içimdeki coşkudan!

Aslında çaresizliğin pençesinde can çekişiyorum, hiç kimseye derdimi anlatamıyorum ve yine susuyorum.

Benliğimdeki yaraları, o ara tek tek sorguluyorum sebep arıyorum, neden diye.

Zaman darda aslında, hüzün ha çöktü ha çökecek diye son bir hamleyle ayağa kalkıyorum.

Asla diyorum, bu ben değilim, pes etmek yok, duygularımın zaferi beni bekler, cananda.

O köşedeki masamda ben, sigaram, kalemim, kağıdım ve bir kadeh şarapla hasbıhal, kıvançlı kendince!

Şöyle derinden bir iç çektim ki oh diyerek, penceremdeki yağmur damlalarıyla yüzleştim.

O damlalarda ki acıyı, feryadı, biçareliğin isyanını çektim içime yeterince.

Hayra alemet değil di, ben ve bitmeyen bu göz yaşı aynı kefede olması imkansız.

Dur dedim, peşimi bırak içime yağan yağmur damlaları, her biriniz vefasız ve faydasız.

Bendekiler doldu taştı, dahası bu biçareye çok gelir, adı keder!

Kaderimle kederim, meftun oldu bu bedende suskun ve bir o kadar da Nâ-Çâr.

Aklıma benliğime zarar verir bendeki bu eziyet, beni azadeyle ey ulu.

Tenkit değil takdir eyle bendeki bu sevdayı, kaldır ortadan bu izale-i şuyu

Gül ile bülbül münfekk, gönül ise tedirgin ve viran.

Tüm vebal'i sedreyle, bir güzel söz söyle bana ey canan !!!

Sevgi sözcüğünü kolay dile getiremeyen değerli okurlar; çevrenizdeki aile efratlarına ve diğer sevdiklerinize iyiki canımdan bir parçasın, iyiki varsın diyerek kendilerini iyi hissettirmeyi lütfen çok görmeyiniz. İçinizde ki hisleri, sevdiklerinize karşı geç kalmadan, keşkelerle başlayan pişmanlığa dair vicdan azabına müebbet yatmadan, biran önce hissettirmeniz ve ömrün sadece bugün ile sınırlı olduğunu unutmamanız temennisiyle...