Umutların peşinde çırpınan arzularım düşer yola,

Siz ve ben iki kafadar misali olduk biz aslında.

Ey umutlar, arzular, yüreğin derinliklerinden gelen çığlıklar,

Son nefesteki itiraf gibi, ortaya döktük, içimizdeki zehirlerimizi.

Düz yoldaki çakıl taşlarını, çukurları, yetmedi yarıkları sunarken şahsımıza,

Ey ben, yüreğindeki temizliği koydun kurtlar sofrasına,

Düştün sen hiç hakketmediğin tuzaklara, kapanlara.

Geldiğin yer ayrı bir dünya, olduğunu yer sana çok yabancı,

Düş müydü yoksa kâbus muydu hayalini kurduğun,

Yazdığın senaryoya sunduğun bu oyunculuğun.

Her bir karesine oturttuğun kimlikler sen değilken,

Yediğin darbeler oldu senin ölüm orucun.

Karabatak misali bir dalıp bir çıkarken sen, hazmedemedin içtiğin kızılcık şerbetini,

Kustun emek verdiklerine, hıncını, içindeki saklı nefretlerini.

İmdat diye attığın çığlıklara kulak vermeyenler,

İnfaz memuru olup, ipini teker teker çektiler.

Ey ben ve beni yola koyan hayaller, uyanın gaflet uykusundan uyanın!

Kadere meydan okurcasına küpe koydunuz keskin sirkenizi,

Bilmez misiniz keskin sirkenin, küpüne verdiği eziyeti!!!!

Değerli okurlar; Hayatta her şeyin biz insanlar için olduğunu unutmamak gerek. Başınıza her ne gelirse gelsin asla pes etmemeniz, her seferinde hayata karşı miladınızı gerçekleştirmeniz ve kaliteli yaşama dair standartları yakalamanız dileklerimle...