Bir yavrumuzu daha kötü niyetli, vahşi yaratığın birine kurban verdik. Yanlış bir zamanda, yanlış kişiye denk gelen bir canın yaşam hakkı elinden alındı yine canavarca hislerle.

 Birkaç erik yüzünden canından olabileceğini nerden bilebilirdi ki Sedanur? Nerden bilebilirdi ki, kurulan görünmez tuzakların o köyde ilk kurban olarak onu seçtiğini. Karnı açtı ve annesinden yemek istemişti. Annesi diğer akrabalarıyla birlikte ekmek pişiriyordu ve yemek pişirememişti. Eline bir dilim ekmek parcası  verilip, sen biraz daha oyna ve birazdan gel; o zaman yemek hazır olur deyip tekrar dışarıya gitmesi söylenmişti. Nerden bilebilirlerdi ki, dışarda ağzından salya akan kudurmuş bir köpek misali, avını bekleyen caninin kollarına kendi elleriyle yavrusunu kurban adadığını. Çevresindeki herkese sonsuz duyulan güvenin, kendi evladını kurban verdiğinde ömür boyu bir daha onarılamayacağını nerden bilebilirdi ki.

 Tandırda pişirmek isteyeceği ekmeğin, kendisine o kara günü ömür boyu hatırlatacağını nerden bilebilirdi ki. Eylülün 27'sinde doğum gününü kutlayacaktı. Kim bilir hangi hayalleri kurmuştu, kim bilir doğum günü hediyesi olarak gönlünden neyi geçirmişti. Daha yepyeni aldığı okul çantasını bile sırtına anlamamıştı. Okul yolunda yönünü bulaşmamıştı. İlk ders zilini duyamamıştı ve geleceğe dair hayaller kurmasına izin verilmemişti yine canice, yine sessizse susturuldu kahpece.

O küçücük bedeni kötü emellere alet edildi, canı yakıldı, sesini duyurmak istese ’de bunu başaramadı minicik yüreğindeki kocaman korkularla birlikte, sonsuz sessizliğe bırakıldı. Buda yetmedi o vahşi yaratığa, yüreğinde derin acılar besleyen ailesine o küçücük bedeni hasret bırakıldı günlerce. Koskoca 6 gün ''EVLADIMI BIRAKIN'' diye resmen yalvartılırdı, zalimce. Hangi teselli edici bir kelime bulunabilir bu duruma. Hangi verilecek ceza acısının bedeli olabilir, ömür boyu evlat acısıyla yanacak o anne babanın nazarında? Hangi teselli yeterli gelir, SEDANURUN sınıf arkadaşlarına, hangi söz unutturabilir Seldanur’u son gören oyun arkadaşlarının hafızalarına kayıt olan son anına.

 Hayallerinin oyuncusu sahneden kahpece indirildi, adı ZALİMLİK!! Elindeki metnin bilinen en yürek yakan cümlesi ''ACIKTIM'' Son perde ve oyunun adı ''ELVEDA HAYALLERİM'' Yetmedi mi bunca küçücük bedenlerin verdiği o koskoca bedeller? Daha ne kadar can kaybı vermeliyiz ki, ebeveynler çocuklarını gözlerinin önünden, dizinin dibinden ayırmasın? Daha kaç tane Seldanur’lar gitmeli ki, bu PEDOFİLİLER dar ağacında asılmaya mahkûm bırakılsın, hadım edilsin ve kanunlar da yeni düzenlemeler yapılsın? Yavrularımızın ölüm anlarındaki çektiği acının hiçbir bedeli yok, OLAMAZ!! Hiç bir ceza yavrularımızı elbette geri getirmez, fakat yanan yüreklere de devletin büyük bir borcu var, bunu ’da hiç kimse inkar edemez!!

Bu borcun adi da; HADIM YASASI! Madem idam yasasını çıkarmanın hiç kimseye faydalı olmayacağını düşünüyorsunuz, iste o zaman da bu milletin acısına merhem olacak yerinde bir yasayı çıkarmakla yükümlüsünüz demektir. Secim zamanında oy avına çıkmakta değil marifet! Asil marifet; aldığınız oyların hakkini vermek ve halkını mağdur etmemekten geçer. Sedanur yok artık, bir daha geri dönemez. Bu hazin akıbette en az O KATIL KADAR DEVLETIN DE PAYI VARDIR, SORGULAYABILENE!! Velhasıl kelam, vah gidene...

Züleyha Akyazı

22 Eylül 2018