Devlet; toplum üzerinde baskı ve şiddet aygıtıdır. Güçlünün kanunu ve hükmü geçerlidir.

Bu meşruiyetini nereden alır?

Bireyde bu kanıksama ne zaman başlar?

"Devletin bekası ve milletin birliği" diye başlayan ve içinde;

(insani olmayan) "kutsal devletin" zorunu meşru ve ilahi görev olarak dayatan anlayış; Kayıtsız teslimiyet ve

“değişmez kadere” dönüşür.

“Kutsal kavramlar” “Vatan, millet”

“Din, Ezan, Bayrak” gibi kavramlar;

Halklara, Zümrelere karşı baskı aracı olarak devreye girer. Bu durum düşman görülen öteki üzerindeki baskıyı meşrulaşma algısını yaratır.

Bu kavramlar, İktidarı elinde tutan(lar)ın yaptığı; Baskı, zülüm, soygun ve talanı gizlemek, amacıyla örtü olarak kullanır.

Topluma dayatılan “kader”

Yoksulluk, baskı, kan, göz yaşı ve savaştır.

Bireyi, dolayısıyla toplumu bu şiddet sarmalına mahkum eden, boyun eğdiren şey nedir.

Bu kabullenme, “kadere” teslimiyet durumu toplum tarafından kanıksaması bireyde nasıl başlar?

Aileden başlayalım mı?

Ailede başlar toplumsal refleks ve davranışların temeli.

Aile: Toplumun en küçük birimi. İçinde sevgiyi eşitliği barındıran çekirdek yapısıdır. Toplumdan, topluma önemi ve büyüklüğü değişmektedir.

Ebebeyinler yani anne ve babalar çocukları büyüdükçe, karşısında yer almaktadırlar. Ailede, çocuğa karşı sevginin yerini, kontrol algısı aldığını fark etmezler bile. 

Çocukları anlama yerine çoğu zaman, onları hizaya getirme tutumu; Farkına varmadan kendiliğinden oluşur.

Çocukta gelişen kişilik ve irade gelişimi,

Kendisine dayatılan tabular, gelenek ve baskın kültürün iz düşümü olması,

doğal bir sonuçtur.

Dene bilirki, bundan böyle düşüncenin ve özgür iradenin önüne engeller kendiliğinde oluşmuştur.

Bu, noktadan sonra toplumsal otorite ve geleneksel baskı devreye girer. Otoriteye ve baskıya boyun eğme bu noktadan sonra yavaş yavaş, bireyde oluşur.

Baskıcı bir toplumsal iklim içinde yetiştik her birimiz.

 Saçlarının bir teline bile kıyamayan babaların kızlarını töre, gelenek ve dini tabuların baskısı altında nasıl canavarlaştığına, nasıl kıydığına

Her gün tanık olmaktayız.

Bu tezatı nedenini, nasılını!

Yıllardır düşünüyorum. Ancak bunun mantıklı vicdani bir cevabı yoktur. Bunca vahşet, kan, nefret toplumun genlerinde olsa gerek. Yılar yılı katmerleşerek miras kalan bilinç altındaki kötü genler.

Özgür düşünce ve iradeye sagı bir yana; Bunları şiddetle rededen toplumsal

Algı iklimi doğal olarak oluşur.

Toplumun din ve ahlak değerleri, "el alem ne der" gibi, bireyin iradesini bastıran tabular yetmiyor olacak ki; “Müesses Nizam” adına

“Devletin bekası” için her şey mübahtır.

Temel algısı devreye girmektedir.

“Sorgulanmaz Kutsal Devlet” algısı giderek değişmez bir önyargıya dönüşür.

Her yerde, her ortamda. Okulda, işte, sokakta kışlada...

Artık birey yok!

Soyut bir kavram olan “Devlet” var.

Yani insana rağmen, artık bireyin hiç bir önemi yok. Her şey devlet için.

“Kutsal Devlet” insan için değil. ‘İNSAN’ devlet içindir!

Artık okulda, sokakta, işte, her yerde ve hayatın her evresinde kendisi için verilen her kararda birileri devrededir.

“Devlet” adına.

Karar verme sürecinde olmama durumu giderek kanıksanır.

Baskı ve şiddet artık karşımıza devlet olarak çıkar; Okuldan tutunda Camiye, Kışlaya, kısaca hayatın her alanında kendini gösterir.

“Vicdanlarda” “Şeriatın kestiği parmak acımaz” Anlayışı ile kısır bir döngüye dönüşür!

Süleyman Özdek