HRANT DİNK

               Anısına!

Hrant'ın "milli mutabakatla" devlet tarafından katledilişinden sonra bir yıl daha geçti. Devlet; Adaletsiz, resmi, hamaset yalanlarıyla cinayeti örtbas etmeye devam etmektedir.

Kanı hala yerdedir. Onu, öldürerek yok etmek isteyenler her zaman olduğu gibi, yine yanıldılar. Cenazesinde milyonlar bende "Ermeniyim!" diye haykırdılar katillerin yüzüne karşı.

Evrende hiç bir şey kaybolmaz.

Aksi olsaydı, bu cinayetler unutulurdu.

Oysa insanlık bu güne kötülerin yatıkları ile değil, iyilerin erdemi ile bu birikime vardı.

Bu gün yaşanan binlerce deyiş, destan, masal, şiir, kısaca hayata ve evrene dair ne varsa izleri ve enerjisi kalıcıdır.

Anonim olarak söylenen yada sahibi  bilinen binlerce yıllık birikim oluşur muydu?

Toplumsal bellek tarih boyunca evrilerek, eklemlenerek günümüzün birikimine ulaştı.

İnsanlık bu günkü kültür sanat ve mücadele tarihine sahipse

bunda tarihin karanlık sayfalarını aydınlatanların büyük payı vardır.

"Hayat bir hoş sedadır bırakabilene"

Deyimi boşa söylenmemiş.

Hrant, namuslu aydın duruşunu her koşulda koruyan bir yoldaşımızdı öyle kalacak!

Anadolu'nun kadim halklarından biri olan Ermeni halkından bir bireydi, kendince. Ne  yazık ki, bu gün Ermini Halkı, anavatanında esir hayatı yaşamaktadır. Dili yasak, kimliği yasak varlığı tehdit olarak algılanan bir avuç kalmış Ermeni halkı.

Günümüzde hala var olma mücadelesi veren; Kürtler, Aleviler, Süryaniler gibi...

Türkiye'de “Soykırımdan” sonra hayatta kalan küçük bir azınlıktır Ermeniler. Bu grubun bir bireyi ve Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı. "Amma Ermeni" olduğu için devlet "milli mutabakat" ile, bu cinayete karar kıldı ve 

Hrant, katledildi!

Cinayeti organize edenler ellerindeki kan kurumadan;

Kimi bakan, kimi, vali, şef, müdür olarak terfi edildiler.

Böylece Türkiye'de " ileri demokrasi" ile hidayete erdi. Hidayete mi?  Veya Nihayete mi? Burası muamma!

Bu günlerde ortalık toz duman talan, malan her devirde olduğu gibi....

Hrant, katledildiği Agos Gazetesi önünde yüzü üstü yatıyor altı delik ayakkabıları ile....

Katline ferman veren ve ayakkabı kutularında milyon Dolarları zula eden katillerin yeşil libaslarını çiğnemek için kalkacak birgün, Hrant’ın yoldaşları ve mazlum halk(lar).

Elbet hesap sorulacak bu aymaz "vatan  sever" çetelerden.

İşte kaleminden son dökülenler:

"Evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz. Güvercinler kentin taa  içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler. Evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce"

Ancak yanılıyordu bu kez;

Bu topraklarda yüz yıllardır kıyılıyordu, güvercin masumiyetinde olan halklara. Yanılgısı bilmezliğinden değildi elbette. O, masumiyetine inanıyordu.

Doğruyu, dosdoğruyu söyleyenlerin akibeti gibi, oldu sonu.

Anadolu toprakları masum ve mazlum halkların kanları ile sulandı. Belki bundandır; Anadolu'nun binbir renkteki kültürü köklerinin toprağına derinden ve sağlam tutunması. Tarih boyunca kalan izleri takip ettikçe derine inen ve daha da, zenginleşen damarlarına ulaşmamızın sırı bu olsa gerek. Aşkların, sevdaların feryatların, ağıtların, acıların, feryatların!

“Hewar” hewarların, dinmeyen ağıtların...!

Ancak tarihin tekerleği dönüyor. Hayat durağan değil elbette mücadele devam ediyor.

Bu gün Hrant'ın bıraktığı yerden; halkların binbir renkleri ile barış içinde yaşayacakları bir dünya kurmanın mücadelesi boynumuzun borcudur. Bu, en azında vicdanlarında azda olsa, insanlık kırıntısı kalanlar için böyledir.

Bir kez daha saygı ile anıyorum!

HRANT, canımız bize bıraktığı düşünceleri yazdıkları, ve eylemleri ile yaşayacaktır.

Süleyman Özdek