WELG  | Toplumun belleğiyle bağı koparıldığında, birey ne geçmişiyle yüzleşebilir ne de geleceğini inşa edebilir. Bugün milyonlarca insan gibi ben de bu kopukluğun ortasında kaybolmuş biriyim. Kendimi bulmadım ki sana neyi, nasıl vereyim? Kendimi sevmedim ki seni seveyim. Kendimi özgür kılamadım ki sana da ondan bir şeyler verebileyim…

Bir kadın yaklaştı bana. Kıyıma sokuldu. Başını uzattı. Belki saçlarını okşayacağımı düşündü. Ama bende okşamak yoktu; tutup çektim. Çığlığı göğe yükseldi, gözyaşları yere düştü. O an, içimdeki erkeklik zehrinin ne kadar derinlere kök saldığını fark ettim. Benim de saçlarım çekilmişti bir zamanlar; çığlığım duyulmamıştı. Şimdi ben çektikçe, o ağladıkça, bir başkası gibi değil, kendim gibi kuduruyordum.

Kadın gözlerimin içine baktı:

“Sen bana cehennemi yaşatıyorsun,” dedi.

Haklıydı. Ama ne bilsin; ben bu dünyada zaten cehennemden başka bir şey görmedim ki…

Belki de, diğer cehennemlere kıyasla biraz daha az yakan olduğum için hâlâ bana sokuluyordu.

Yine de sarıldı boynuma. Bir damla gözyaşı düştü tenime.

O an anladım: cehennem ateşine bir damla su değmişti.

Acımasız yüreğim, ilk kez cız etti.

Ama bu anlık bir histi.

Hemen ittim onu:

“Uzak dur! Burada şeytana pabucunu ters giydirmiş bir erkek zihniyeti var!”

“Seni seviyorum,” dedi kadın.

“Neyimi, nasıl ve neden seviyorsun?”

Ben kendimi tanımazken, kendimi affetmemişken, her gün onlarca kadın öldürülürken…

“Sevme beni,” dedim.

“Ben kötüyüm. Bin yıllık bir ataerkil zihniyetim var.”

Kadını güzel seven erkek azdır.

Kadını güzel kılan erkek daha da azdır.

Bugün bir kadına ters düşen erkek, ona “fahişe” der;

Sonra gider, parasıyla bir hayat kadınıyla birlikte olur.

Madem fahişe olmak kötü, neden gidersin?

Bizim kadar kadını çirkinleştiren bir toplum daha var mı?

Kadınlar bir zamanlar iki çuval buğdaya sevmediği erkeklere verilmişti.

Biz o çarpık zihniyetin çocuklarıyız.

Ve şimdi biri bana hâlâ “seni seviyorum” diyor…

Kadın gözlerime baktı.

“Gözlerini seviyorum,” dedi.

“Seni sevmeyi seviyorum…”

İşte o an anladım:

Artık kadınlar da bizler gibi psikolojik olarak hasta olmuşlardı.

Bu metin bir itiraf değil sadece, aynı zamanda yüzleşmedir.

Erkekliğin yaraladığı kadın kadar, kendi erkekliğinin altında ezilen adam da vardır bu topraklarda.

Ve belki de ilk iyileşme, o gözyaşının bir damla su gibi cehennemimize değmesiyle başlar…

Çigeramı Yaro

@welgmedya.com