Bir annenin 269 gün boyunca neler hissettiğini anlayamam ki size anlatayım. Ben “afedersiniz alevi” de değilim. Her geçen gün yaşadıkları ötekileştirmenin kalplerinde yarattığı hasarı nasıl anlayayım. Berkin Elvan’ın, “5 dakika daha anne n’oolur!” diye yalvarmasına şahit olan o oyun arkadaşlarından da değilim. Hatta Berkin’in mahalleden geçerken gülümsediği, belki elindeki poşetleri taşımasına yardım ettiği komşularından da olmadım. Onun nasıl bir çocuk olduğunu anlatayım. Onu tanımıyorum. Artık bir gün tanışma ihtimalimiz de kalmadı…

*

Bir annenin evladı olacağını anladığı andan itibaren onun nasıl üstüne titrediğini anne olmadan bilmek çok zor. Ben anne değilim. Ama bir annenin ilk kalp atışını duyduğunda bebeğine bir zarar gelmesin diye alışkanlıklarından vazgeçtiğini biliyorum. Bir annenin bebeğine sahip olduktan sonra hayatının bir daha asla eskisi gibi olmayacağının farkındayım. Biliyorum ki bir çocuk sahibi olmak bir kadının hayatını değiştirir. Bundan sonra onun için öncelik çocuktur. Eskisi gibi rahat tatillere gidilemez, uykular daha az uyunur, arkadaşlar daha az ziyaret edilir, hayata daha az karışılır. Çünkü o çocuk artık onun için hayatın anlamı olmuştur. Onun okuması, onun iyi bir insan olması ile gurur duyar bir anne. Çoğu gece onun büyüyüp nasıl bir insan olacağı hayaliyle uykuya dalar. Annesine mi benzeyecek, babasına mı… Vicdanlı biri mi olacak, hırslı biri mi, çalışkan mı… Hayaller kurar ve oğlunun ya da kızının gözünün önünde şekillenmesini seyreder. Onun en ufak başarısında gözleri dolar. Sonuçta o çocuğu büyüten bugünlere getiren O’dur. Geleceğini şekillendiren, onu kollayan gözeten, karşılıksız seven…

*

Berkin Elvan öldürüldü. 269 gündür komadaydı. Hastanede 16 kiloya düşen bedeni artık daha fazlasını kaldıramadı. Küçük bir çocuğun omuzlarına ne kadar yük bindirebilirsiniz ki. Berkin Elvan bugün komada girdiği 15 yaşının ona ne güzellikler getireceğini göremeden öldürüldü. Okul arkadaşları ile vedalaşamadan öldürüldü. Bir daha asla sokakta uçurtma uçuramayacak. Bir daha asla annesine, “n’oolur beş dakika daha oynayayım sokakta, lütfeeen” diyemeyecek. Annesi onu bir daha koklayamayacak ona “çok koşma üşütürsün, terli terli su içme hasta olursun” diyemeyecek. Annesi onun için artık bir daha hiç endişelenmeyecek. Aşık olamayacak mesela. Lise aşkı olmayacak, sevdiği kıza açılamayacak hiç. Diplomasını alırken havaya kaldırıp onu tribünden seyreden ailesini gururlandıramayacak hiç. Ailesine asker üniformasıyla çektirdiği fotoğrafları gönderemeyecek. İlk işinden kazandığı para ile evine ekmek alamayacak asla. Bir bayram sabahı ailesinin ellerinden hiç öpemeyecek, sevdikleri ile bayramlaşamayacak.

Bu yazıyı okuyanlardan ricam çocuklarına sıkı sıkı sarılsınlar, çünkü kendisine emredilen görevi uygulayan bir güvenlik kuvvetinin yarın öbür gün çocuklarınızı sizden bir gaz kapsülü ile ayırmayacağından emin değiliz. Benim oğlum anarşik değil diyenlerden olabilirsiniz, benim kızım devletine baş kaldırmaz diyebilirsiniz de. Haklısınız ama sizin çocuğunuz da ekmek almaya gittiğinde bir gaz kapsülü onu hedef alabilir. Medya ve yayın organları, sizi çocuğunuzun bir terörist olduğuna ikna etmeye çalışabilir. Üzerinde üzerinde patlayıcı madde var diye raporlar, zabıtlar tutabilir birileri. Başka birileri de Ali İsmail Korkmaz’a da olduğu gibi Hipokrat yeminini umursamayıp çocuğunuzu tedavi etmekten kaçınabilir. Bizim ülkemizde işler böyle yürüyor.

Berkin Elvan şimdi cennete gitti. Çünkü ne zaman bir yerde bir çocuk öldürülse o cennete gider. Biz burada geri de kalanlar kendi cehennemimizde yanmaya devam ediyoruz.

welgmedya.com